...

formspring.me

2012-01-21T13:49:00.001+02:00

Ask me anything http://www.formspring.me/cognito

Canon 600D

2012-01-08T19:33:00.002+02:00

Fotografium Canon 600D profesyonel fotoğraf makinesi hediye ediyor! Yarışmaya katılarak Canon 600D Kit, Manfrotto 055XProb tripod ve Kata123Go-30 fotoğraf çantası kazanma şansı yakalayın! http://blog.fotografium.com/fotografium-canon-600d-hediye-ediyor/ sayfasını ziyaret ederek yarışma hakkında diğer bilgilere ulaşabilirsiniz.

Gezip gördüğün en güzel yer neresi?

2011-08-21T00:35:00.001+03:00

paris tokyo ve floransa diyorum en güzel olmasa da krakow da en sevdiklerimden

Ask me anything

How many languages can you speak?

2011-08-19T19:11:00.001+03:00

aha! işte en sevdiğim soru! türkçe, ingilizce, fransızca, japonca olmak üzere 4 :D

Ask me anything

formspring.me

2011-07-17T12:09:00.001+03:00

Questions, questions- go ahead I'm all horns http://formspring.me/cognito

Lima Vitae

2011-05-25T11:38:00.001+03:00

Yazmayalı uzun zaman oldu biliyorum, hatta arada 2 kere tekrar yazmaya karar verip "valla bak yazıcam" tadında kısa yazılar girip yine ortalarda görünmedim farkındayım. O yüzden şimdi "bu sefer gerçekten düzenli yazıcam, valla" tadında bişi demiyorum çünkü yazmayabilirim, ama en azından şimdi bişiler yazıcam, blog azıcık yazı görsün dimi ama.

Şimdi öncelikle Ankara büyük bir hataymış bunu anladım. Hatta fiyasko bile diyebiliriz. Belki okulumdan ve şehirden nefret etmiyorum ama sıkıldığım ve mutlu olmadığım kesin. Çözüm olarak ben ne yaptım peki, Kanada ve Fransa'daki üniversitelere başvurdum. Kanada yatay geçiş, Fransa ise üç yıllık olduğu için en baştan. Okullar Kanada'da University of Toronto, York University ve Carleton; Fransa'da ise SciencesPo. Peki bu çözüm ne kadar başarılı oldu? Aslında %90. Şöyle ki, bu saydığım tüm okullar ingilizce eğitim verdiği için geçerli bir dil belgesi yollamam gerekiyor başvururken (TOEFL, IELTS vs) ancak benim Kanada'dan Türkiye'ye dönen güzide uçağım bir arıza sebebiyle iptal olduğu için (evet, Kanada'ya gittim bi ara onu da yazarım) IELTS sınavımı kaçırdım, şu anda girebileceğim en yakın sınav da 28 Mayıs'taki TOEFL, peki ingilizce belgem olmayınca ne oldu? Kanadalılar dil belgenizi yollayana kadar başvurunuzu bekletiyoruz dedi, Fransa ise sizi "koşullu" olarak kabul ettik dedi. Yani 5 hazirana kadar yollarsam belgeyi kabul edildim, 28 mayıstaki TOEFL internetten 5 hazirana yetişir mi bilmiyorum ama uğraşıcam artık. Aslında SciencesPo'dan kabul edilmeyi hiç beklemiyodum çünkü bir mülakata girmiştim ve kelimenin tam anlamıyla ağzıma sıçmışlardı, hiç beklemediğim bi gün kabul mail'ini görünce dumur oldum.

Durum böyle, okulda her şey normal, hem bölümüm hem Bilkent çok zorlayıcı olmadığı için normalde F alarak kalacağım dersten bile B+ veya A- ile geçicem sanırım, yani sorun yok. Bilkent'te tam anlamıyla makul bir sosyal hayatım olmadı, daha doğrusu oldu yani kös kös oturmak zorunda kaldığım haftasonu 2-3tür en fazla ama çok sınırlı insanlarla ve bu benim pek alışkın olduğum bir şey değil, sanırım onun da etkisi oldu burdan bu kadar bunalmamda.

Burada yazdım mı hatırlamıyorum ama Bilkent sene başında çılgınca erken açılmıştı (Hazırlık atlama sınavıydı, orientationdı derken 31 Ağustosta kendimi Ankara'da bulmuştum) ancaaaak şimdi işe yaradı ve yarın son finalime girip İzmir'e dönüyorum ^.^ Bu dönem İzmir'e sadece bir kere gittim ve 2 gece kaldım sadece o yüzden İzmir'i deli gibi özledim, gider gitmez kendimi denize atmak istiyorum...

Neyse, şimdilik bu kadar.
Hadi ciao.

The point of (no) return

2011-03-15T16:53:00.000+02:00

Ara ara maruz kaldığım "tembelliğe bağlı yazacak çok şey olması (birikmesi)sendromu"na yeniden yakalandım. O yüzden oldukça uzun bir süredir yazmıyordum ama şimdi bu durumu yeniden kırmaya karar verdim. Şu anda bir şey yazmıycam ama sırf şu yazıyla bile kırdığıma inanıyorum. Siz de inanın, ben de bişiler yaziyim bu gece :D

Ha bi de en son wounds healed yazmışım ama pek doğru değilmiş, bir kere bir şeyler ters gitti mi farklı biçimlerde de olsa canınız yanıyor(muş) eninde sonunda...

Resurrection

2010-10-25T23:02:00.000+03:00

The lost one resurrected, wounds healed.

Bir hafta oldu aslında ama ancak buraya yazdım. Sorunlar çözüldü. 1-2 güne normal bir yazı yazma niyetim de var...

Requiem for the Lost One

2010-10-11T01:33:00.001+03:00

Arkadaşlık dediğin şey çok hassas gerçekten. Bir günde, hatta 24 saate dahi gerek yok, bir gecede, belki de bir kaç saatte yıkabilirsin koskoca yılları. Çok fazladırlar, yaşanmışlıklar barındırırlar ama onlar masum ve zavallıdır, seninse elinde hepsini yok etmeye yetecek kadar güçlü bir bomba vardır, fark etmeden pimi çekiverirsin; kendinden de bi miktar yok edersin istemeden. Belki sağ kalan tek tük çıkar içlerinden ama bir işe yaramaz, öldürmeye çalışmışsındır onları bir kere. Bir katil olarak yaşamaya başlarsın, en değerli varlıklarını yok eden bir cani... Katil olduğunu bile bile katil değilmişsin gibi yapmaya kalkarsın ama işe yaramaz çünkü gerçekten de katilsindir artık. Kabullenmeyi denersin ama ne kaybettiğinin yeni yeni farkına varmaktasındır daha, o ana kadar acısını tam hissedememişsindir çünkü uyuşmuşsundur ama o noktadan itibaren dayanılmaz bir ağırlık çöker üstüne, nefes bile alamazsın, pişman olursun ama ölüyü diriltemezsin hiç bir zaman. Elinde kalanların iyileşmesini ve tekrar çoğalmasını ummaktan başka bir şey yapamazsın.

Yani sadece bekleyebilirsin aslında, ne kadar beklemen gerektiğini bilmeden, belki de sonsuza dek beklersin...

Bu yazı da bunu muhtemelen okumıcak birine atfedilmiş olsun.

Ha bi de: Ben bir salağım. nokta.

Label

2010-10-01T20:52:00.000+03:00

Artık yazılarımı etiketlemeye karar verdim, gelecektekileri zaten etiketlerim de üşenmezsem eskilere de bir el atmayı düşünüyorum. Haber veriyim dedim.

Bleach vs Mainstream

2010-10-01T18:29:00.001+03:00

Bu aralar tekrar içimdeki Bleach aşkı kabardı, son kaldığım filler'ların da üstesinden geldim ve izlemeye devam ediyorum. Tez vakitte yeni filler bölümleri başlayacak ama olsun şu an için bir sorun yok.
Bleach aslında çok mainstream bi anime, hatta myanimelist'te death note'tan sonra en çok izlenen anime. Ben normalde mainstream şeyleri pek sevmem ama demek ki bazen sevebiliyormuşum. Çikolata da mesela herkesin sevdiği bir tat ama onu da seviyorum. Aslında çikolata sayılmaz çünkü o "çikolata" ama olsun, neyse. Anafikri anladınız, evet.

Tam böyle Bleach izlemeye devam etmeye başlamışken geçen hafta Real'deki D&R'da Bleach kapaklı defterler gördüm, direk üstlerine atladım ama hep küçük boydu onlar... Elim böğrümde kalarak ama yine de Türkiye sınırları içinde erişebilir bir yerlerde Bleachli defterler olduğu gerçeğine sevinerek çıktım ordan. Dün yine Real'deydim Ardayla (kuzenim olan, 1-2 post önce adı geçen) ona da söyledim D&R'da Bleachli "küçük" defterler olduğunu, tabii bu aslında onu ilgilendirmiyordu çünkü anime falan izlemez o, ama sohbetin ilerlemesi için konuşmamız gerekiyordu, neyse. Ne demeye çalışıyordum, hah, şimdi Arda'ya böyle söyleyince o da gel gidip soralım belki vardır büyükleri dedi, her ne kadar pek ümitli olmasam da kabul ettim, gittik, sordu veeee vardı... 3 çeşit hem de ^^ İki çeşidinden birer tane kalmıştı o yüzden onları hemen aldım bir tanesinden ise 3 tane daha vardı ve o kadar hastası olmadığım için almadım. Üstelik bir tanesinin üstünde Urahara ve Byakuya da var. (en sevdiğim 2 karakter olur kendileri) Çok mutlu oldum ^^ hala da baktıkça defterlere mutlu oluyorum, zaten Arda anlam veremedi iki defterle yaşadığım sevinç patlamasına ama anlamasını beklemiyorum zaten anime izleyicisi değil nihayetinde.
Olsun hem dolaylı olarak bana defterleri aldırdığı için bir kat daha sevdim kendisini ^^

Edit&PS: Tek bir sorun var; o da defterleri kullanmaya kıyamamam...

Blog 101: Introduction to Uni Life I

2010-09-17T16:16:00.000+03:00

Sonunda Bilkent'e tam anlamıyla yerleşmeyi başardım, dün itibariyle dersler de başlar gibi yaptı (başladı diyemiyorum zira tanışma faslından ibaret şimdilik dersler, ama bu pazartesiden itibaren adam akıllı başlayacak). Odamda beceriksiz yurt yönetiminin hala tamir edemediği bazı sorunlar var, bornoz askım kırık, klozet kapağı çıkık, sifon otomatik durmuyor saatlerce (bırakırsan günlerce) Niagaravari bir şekilde akmaya devam ediyor ve masamın altındaki bir adet priz duvar ayrılmış durumda. Böyle bir çırpıda hepsini sayınca çok dökülen bir oda imajı olmuş olabilir ama değil hatta tam aksine odam oldukça rahat, beni esas etkileyen sorunlar sadece bornoz askısı ve sifon, onun dışında her şey çok iyi düşünülmüş.

Kampüsü de -daha doğrusu beni ilgilendiren kısımlarını- iyice öğrendim, hiç kaybolmadan her yere gidebiliyorum artık, yurdumun yeri de o kadar merkezi ki ring kullanmama gerek kalmadan her yere yürüyebiliyorum, zaten derslerin olduğu binalar da birbirine çok yakın, o yüzden henüz bir kere bile ringe binmişliğim yok.

Ders programım da son haliyle belli oldu, çok ağır olmayan bir programım var. İlk başta haftanın 4 günü 8.40 derslerini görünce baya moralim bozulmuştu ancak 2 gün içinde derslere gidince anladım ki 8.40 dersleri sadece benim için değil, hocalar için de nahoş bu yüzden istisnasız 8.40da dersi olan tüm hocalar o dersi bonus derse çevirdi (bilkent'te öyle bir sistem var 3 saatlik ders için programda 4 saat ayrılıyor, sonra hoca hangi üçünün lecture olacağına karar veriyor ve kalan saat konu yetiştirme, sunum vs gibi acil/gerekli durumlarda kullanılmak üzere bonus olarak duruyor, yani mecbur kalmadıkça kullanılmıyor). Son hali şöyle:

Derslere gelince, isim olarak daha duyunca "bu ne yaa öff çekilir mi bu" dediğim ders yok sadece econ'a biraz mesafeli duruyorum ama çok sorun yaratacağını zannetmiyorum. Onun dışındaki tüm derslere eğer hocaları seversem aşık olabilirim, tam bana göre dersler (history of civilizations, political science, sociology). İngilizce'den kaçış yok o hep var ama interaktif işlenecek gözüküyor dersler, sıkıcı olmayacağına emin gibiyim, instructorımdan ilk izlenimlerim oldukça olumluydu. Aslında üzerimde kötü bir etki bırakan hoca olmadı ama tabii ki zamanla daha çok belli olur ne kadar sevip ne kadar sevmediğim. Türkçe ise sanırım YÖK'ün dayatması, tek Türkçe dersim TURK 101 zaten, zorunlu oluşuna başka türlü anlam veremedim.

Dersler genelde POLS ve IR öğrencileri karışık oluyor bazı derslerde işletme, ekonomi vb bölümlerden de öğrenciler oluyor, hele ingilizce iyice karışık o yüzden daha bölümümdeki insanlarla değil kaynaşma sima olarak bile pek tanışma fırsatım olmadı. Sosyal anlamda sıfır gelişme var diyebilirim yani ama bu daha zaten dersler başlayalı 2. gün. Zamanla o da olur herhalde.

Onun dışında pek bir şey yok, Ankara'ya alıştım diyemem, pek gitmedim zaten Ankara'nın içine ama Bilkent'e alışma sürecine iyice başlamış bulunuyorum. Ha, Ankara'nın havası inanılmaz kuru şimdiden lipsticklerle falan dolaşmaya başladım, kışın nasıl olacak tahmin edemiyorum bile. Denizi hala arıyorum ama ona yapacak bir şey yok, deniz olmayan neresi olursa olsun arayacaktım. Yarın da galiba kuzenimle buluşacağız -yazın bize gelen bkz. önceki post- öyle işte.

Mutluluktan uçmuyor olsam da mutsuz değilim anlayacağınız.
Hadi ciao.

The return of... erm... me?

2010-08-26T22:29:00.000+03:00

Uzun zamandır blog yazmaya niyetleniyordum ancak bazen zamansızlıktan bazen üşengeçlikten bazen de yazacak şeylerin aşırı birikmesinden üşenip hiç yaz(a)mıyordum. Sonunda sembolik de olsa bir yazı yazarak bu kısır döngüyü kırmaya karar verdim.

Öncelikle yaz tatilim fena geçmedi, oldukça eğlendiğim zamanlar da oldu ancak şu çipli pasaport denen beş para etmez şeyin zamanında çıkmaması yüzünden koskaca bir Japonya seyahati iptal oldu (epic fail #1). Üstüne yetmezmiş gibi bir de yeşil pasaportun süresi 18 yaştan 25 yaşa çıkarılınca, 7 hafta için -onda da kullanamadığım- sahip olduğum mavi pasaport tabir ettiğimiz -ve mavi olmayan- lanet defter parçasına 350 lira para bayılmış oldum, devlete haram zıkkım olsun (epic fail #2).

Bu yaz bir de ilk defa Ankara'da yaşayan kuzenim geldi -aslında ben soranlara hep anne tarafından bir baba tarafından bir toplam 2 kuzenim var derim, gelen annemin kuzenin oğluydu aslında 2. kuşak kuzen yani kısaca...- bi 10 gün kadar bizde kaldı. Tabi en son bundan yaklaşık 10 sene önce gördüğüm çocukla önce bir tanışmamız gerekti ama oldukça başarılı bir tanışma dönemi oldu; ben sonuç itibariyle çok sevdim kendisini. Gerçi zaten tarif edilemeyecek kadar uyumlu ve iyi bir çocuk olduğu için anlaşamamak oldukça zor, o da beni sevdi diye umuyorum. Neyse, özetle bir 10 gün de ona İzmir'i gezdirerek ve beraber yazlıkta zaman geçirerek geçti.

Ara verdiğim Japonca'ya bu yaz tekrar başladım ve sonunda diplomamı aldım. Hatta dün de son sınavımı verip mezun oldum, kep/cübbe bile giydim (bu sene de sağdan soldan mezun olarak geçti...) yaaa.

Okul mevzuuna gelirsek, Fransızlar iyice saçmalayıp "ee dosyanızı ocakta yolladınız ama başvuru süresinin dışında ehi ehi ehi" şeklinde adamı çıldırtan laçka ve laubali cevaplar vermek suretiyle benim gibi francophile bir adamı bile "bu fransızlar çok milliyetçi, zaten avrupalılar türklerden nefret ediyo :( :( " moduna sokmayı başardılar bir süre. Ben de resmi olmayan kanallardan (içimde) "Va te baiser ^^" kabilinden yanıtlar verip Türkiye'de okumaya karar verdim, -chopinden 5100 falan gibi bir öss derecem vardı da sıkıntı olmadı üniversite- veee salı günü itibariyle Bilkentli oldum. Bayramdan sonra da okul başlıyor gidiyorum temelli. evet, Ankara'da okucam. Evet, ben. hıhı. gerçekten... bu konu hakkında daha fazla konuşmak istemiyorum sadece isteyerek yazdım ve pişman değilim ama yine de çoook zor bir karar oldu Ankara'da okumaya karar vermek; bu kadar açıklama yeterli.

Bunlar dışında hayatımda aklıma gelen başka büyük bir değişiklik yok, ha bi tek 10 megabit fiber internet bağlattım, mutluyum, 1.1 MB/s download hızım var, çatlayın. O kadar.

I'm a little psychopath ^^

2010-08-18T09:55:00.000+03:00

Disorder	Rating
Paranoid:	Low
Schizoid:	High
Schizotypal:	Moderate
Antisocial:	Low
Borderline:	Low
Histrionic:	Low
Narcissistic:	High
Avoidant:	Low
Dependent:	Low
Obsessive-Compulsive:	Low
-- Personality Disorder Test -- -- Personality Disorder Information --

People with schizoid personality disorder avoid relationships and do not show much emotion. Unlike avoidants, schizoids genuinely prefer to be alone and do not secretly wish for popularity. They tend to seek jobs that require little social contact. Their social skills are often weak and they do not show a need for attention or acceptance. They are perceived by others as humorless and distant and often are termed "loners."

Narsizm konusunu yorumsuz bırakacağım ancak pek şizoid değilim ben ya, tam uymadı sanki moderate belki ama high, nope.

Soundless Scream

2010-05-28T20:31:00.000+03:00

Kötüyüm ben. Hiç iyi değilim şu sıralar. Özellikle şu son 4-5 gündür. Daha önce bunun gibi olmuştu, aslında çok sık olur bu bana zaten. Alıştım artık bu sonsuz daralmalara, onlarla yaşamayı bir miktar öğrendim bile sayılır hatta. Ancak bu seferki farklı, nasıl tarif edilir bilmiyorum ama şu anda somut olarak acı çektiğimi hissedebiliyorum. Düşüncelerim beynime ve ruhuma işkence etmeyi bıraktı ve açıkça bedenime el attı. Garip bir şekilde ruh halimi 5 duyuyla hissediyorum artık. Acıya dokunabiliyor, onu görebiliyormuş gibi hissediyorum kendimi. Attığı çığlıkları duyabiliyorum, bana saldırışını, kendini ordan oraya atışını görüyorum.

Ruhum bedenimden, bedenim de ruhumdan nefret ediyor karşılıklı olarak. Ben de onların arasında akıl sağlığımı korumaya çalışıyorum sadece...

Bedenlerimizin mi birer ruhu vardır yoksa ruhlarımızın mı birer bedeni? Sorunun cevabını bizzat yaşayarak keşfedeceğim gibi gözüküyor.

Neyse, böyle işte...

Epic Fail #1

2010-05-21T22:45:00.000+03:00

Duymayan kaldıysa buradan da duyurayım. Fransa'dan ilk cevap geldi bir kaç saat önce ve reddedildim...

Hala 2 üniversite daha var cevap verecek ama o kadar yüksek tutmamak lazım beklentileri...

Blogu da bunun için açtım. Tekrar kapatır mıyım yoksa yazı yazar mıyım bilmiyorum.

Haydi görüşürüz...

The Divine Truth of Holiness

2010-05-09T19:51:00.000+03:00

Tanrı'yı buldum! Daha doğrusu Tanrı'nın enkarnasyonunu buldum veya avatarını veya adına ne demek istiyorsanız onu. Fantasie Impromtu dinlerken onda Tanrısal bir şeyler olduğunu fark ettim. Sonra zihnimde arka arkaya Revolution etüdünü, Raindrops prelüdünü, çeşitli valsleri vb duydum ve tam o anda ışığı gördüm. İlahi gerçekliğe ulaşmıştım, Chopin aslında Tanrı'dan başkası değildi. Böylesi çok mantıklıydı, başka türlü nasıl böylesine bu dünyaya ait olmayan şeyler besteleyebilirdi ki? (hele 40'ını göremeden öldüğünü düşünürsek) Tek bir açıklama vardı, evet, Chopin Tanrı'nın ta kendisiydi. Bu gerçeği yeryüzünde -sanırım- ilk fark eden insan olarak, organize bir Chopin dini kurmayı düşünüyorum. Açıklayınca herkese mantıklı geleceğine eminim. Öyle değil mi?

Bundan sonraki hayatımı neye adayacağımı buldum sonunda.

Not: Beni tanıyorsanız "Jesus'a ne oldu peki?" diye soruyorsunuzdur muhtemelen. Onun da açıklaması basit. Jesus da Chopin de Tanrı'nın enkarnasyonları, yani üçü de aynı aslında, Chopin'i Jesus'ın reenkarnasyonu olarak da düşünebilirseniz anlamanız için yardımcı olacaksa. =)

Truth or Dare

2010-05-06T23:04:00.000+03:00

Kimi insanlar aynanın karşısında saatlerce zaman geçirebilir, bense her aynaya baktığımda önce masumca saçımı düzeltir; 15. saniyeden sonra ise kendimi görmenin verdiği huzursuzlukla anlamsızca bir şeylere öfkelenmeye başlarım. Kendimden başkasına aşık olamayacağımı düşünürdüm eskiden, şimdi kendimden başkasından da nefret edemeyeceğimi düşünüyorum. (Birinin yerini öteki almadı, birbirini tamamlayan iki düşünce bunlar.)

Dünyaya karşı bu kadar nötr ve tepkisiz olmamın sebebini sanırım çözmeye başladım. Haddinden fazla diyalektik bir bünye benimki; her şey zıddıyla beraber var. Mesela yaşamayı sevmiyorum fakat ölmek fikri yaşamaktan daha sevimsiz. Ya da daha basit bir örnekle evde bunalıyorum ama dışarı çıkmaktan hoşlanmıyorum. Yalnızlığı seviyorum ama tek başımayken sıkılıyorum vs vs. Sağlıklı bir bünyede zıtlıklardan biri ötekine baskın gelir ve eylem gerçekleşir. Ben ise günlük hayatta pek kararsız biri olmamakla birlikte aslında bugüne kadar hiç gerçek bir karar vermedim sanırım.

Böyle işte. Biraz saçmaladım gibi ama neyse artık...

Angels Fall First

2010-05-05T21:51:00.000+03:00

Ben Nightwish'i çok severdim eskiden... Hala seviyorum da, Tarja varken olan dönemi... Anette gelip gruba sıçana kadar seviyodum yani, neyse. Şu resmi buldum PC'de Nightwish dinleyesim geldi. Aklıma gelmişken de resmi bloga ekliyim dedim.

P.S: Bu resim çekildikten sonra Angels Fall First ve Once DualDisc de eklendi koleksiyona...

Finding (?) Neverland

2010-04-04T23:35:00.001+03:00

İstediklerimin hemen hemen hepsini elde edebilirim. Hatta isteklerimi değil "hayallerimi" gerçekleştirebilirim. Canım istedi diye bir dil öğrenmek, bir spora meraklanıp kursuna gitmek, bir müzik aletine ilgi duyup öğrenmek, bir ülkede uzun tatiller yapmak, istediğim şehirde okumak, istediğim oyunu hemen almak, istediğim bölümü okumak bunların hiç biri bana uzak şeyler değil, maddi/manevi pek çok şey elimin altında zevkimin gelmesi için hazırda bekliyor...

Ama benim "hayallerim" yok. Gelip geçen heveslerim; oynayıp sıkıldığım oyuncaklarım var sadece. İnsanlar dahil içimde hiçbir şeye karşı "sahiplenme" duygusu yok, bağlanmak, özlemek, ait olmak bunların hepsi bana yabancı. Özlemek ne demek bilmem, hırsın ne olduğunu anlayamam. Sevinçlerim, üzüntülerim tamamen sahte, üzerimde 2 günden fazla etkisi olan her şey büyük olay sayılır benim dünyamda.
"Kalıcılık" bir ütopya benim için. Böyle yaratılmış bir zihnim, bu sistemi korumak istercesine çalışan bir hafızam var; hemen her şeyi acımazsa silen, hatırlamama izin vermeyen, benim yerime "gereksiz" diye yaftalayıp yok eden... İstiyorum aslında bir şeylere ait olmayı ve bir şeylerin bana ait olmasını. Ancak bu isteğim de tüm diğer "isteklerim" gibi sadece vox nihili...

Sonsuza kadar bir hayalimin olması hayalini kurarak yaşayacağım sanırım...

Devil in Details

2010-03-22T21:34:00.000+02:00

18 yaşımı bitirdim ben. Yaşlandım, evet. Eğer birisi beni 10 sene sonra görürse ne kadar "büyümüş" demeyecek; çünkü büyümüş olmayacağım artık, yaşlanmış demeye de dilleri varmayacak gerçi... Çok fazla bir şey değiştirmedi hayatımda aslında 18 olmak. Ama yine de bazı detaylar sinir bozucu bir şekilde reşitliğimi yüzüme vurmakta ısrarlı. Mesela bankada kendi adıma hesap açtırdım ve imza yetkisi bana ait; bakınca "ee? normal" gibi duruyor ama artık istesem de imza değiştiremeyeceğimi fark ettim... Sonra, artık 18 yaş altının faydalandığı hiç bir avantaj beni bağlamayacak, bugün de birbirini tamamlar bir şekilde hem banka kartım hem de sınav giriş belgem geldi.
Tamam evren anladım, 18 yaşındayım, artık benimle dalga geçmeyi kes lütfen...

-Busy? -I always am.

2010-02-18T11:56:00.000+02:00

Ufaktan beni bir telaş aldı, ya Fransa'dan kabulum gelmezse diye, oturup sınava çalışmaya başlamak içinse çok geç, mayısa kadar kendimi yiyip bitiricem sanırım... Üstelik dersaneye gitmememe rağmen inanılmaz yoğunum, yapmak istediğim hiç bir şeye zaman bulamıyorum. Ne bilgisayar oynayacak ne japonca çalışacak ne piyano çalacak vaktim var. Hepsini geçtim, oturup ders çalışmaya kalksam, ders çalışmak için bile vaktim yok?! Ne biçim bi durum bu be, valla helal olsun sınava adam gibi çalışabilenlere...

Dramatis Personæ

2010-02-11T20:09:00.000+02:00

Hayatımda ilk kez özledim. Özlediğim, insanlar değil, temsil ettikleri de değil, sadece eskiden hissettiğim gibi hissedebilmeyi özledim. Ruhumun en derinine işlenmiş depresif düşünceyle kavga etmeden var olabilen, rahatlık ve huzur duygusunu özledim. Bazen hiç bir şey yapmadan sadece mevcudiyetten kendimi güvende hissetmeyi özledim... Kalıcı olmayacağını daha doğrusu söz konusu "ben" olunca kalıcı olamayacağını zaten biliyordum, ama güzel geçmiş bir tatili özlediğim gibi özlüyorum yine de o dönemi. Hayatımın en güzel senesi asla değildi ama kesinlikle en yoğun yaşadığım senelerinden biriydi...

Neyse, hayattaki rollerimize geri dönme vaktimiz geldi.

The Only Verdict is Vengeance

2010-02-10T23:41:00.001+02:00

Voilà! In view, a humble vaudevillian veteran, cast vicariously as both victim and villain by the vicissitudes of fate. This visage, no mere veneer of vanity, is a vestige of the vox populi, now vacant, vanished. However, this valorous visitation of a bygone vexation stands vivified, and has vowed to vanquish these venal and virulent vermin vanguarding vice and vouchsafing the violently vicious and voracious violation of volition. The only verdict is vengeance; a vendetta held as a votive, not in vain, for the value and veracity of such shall one day vindicate the vigilant and the virtuous. Verily, this vichyssoise of verbiage veers most verbose, so let me simply add that it's my very good honor to meet you and you may call me V.

Çok gaza geldim, hem de kolayca elimin altında bulunsun diye bloga koyayım dedim.

Sushi!

2010-01-16T15:24:00.000+02:00

Bu günlerin geleceğini biliyordum! Türkiye'de hazır sushi! YATTAAAAA!

Mind reading

2010-01-04T20:56:00.000+02:00

Slow Motion Suicide:
*babam da timothy huttonmış
*bunu öğrendim
*biliyle
*dumurdan dumura koştuk
Caяd     Captor    Sakuяa:
*leveragedaki adam mı
Slow Motion Suicide:
*evet

*saniyeler sonra*

Caяd     Captor    Sakuяa:
*sessizliği tercüme ediyorum
*hala leverage izlemedin dimi
*evet
Caяd     Captor    Sakuяa:
*biliyorum sormuyorum o yüzden
Caяd     Captor    Sakuяa:
*evet sorma
Slow Motion Suicide:
*aynen öyle

You can't content the world

2010-01-02T15:54:00.001+02:00

Yine garip bi dönemden geçiyorum, alabildiğine kötümserim ama aynı zamanda da bi girişkenlik dalgası kabarıyor içimde.
Japonca'ya devam etmek, Latince öğrenmek, fotoğrafçılığımı geliştirmek; adam gibi bi deviantart hesabı edinmek, bissürü oyun oynamak, haftada bir puzzle bitirmek, piyanoya ağırlık vermek, okuyamadığım kitapları okumak ve bolca film seyretmek istiyorum. Bunların hepsini istemek içinse çok kötü bi zamanlama; öss'ye gözlerimi kapayamam maalesef, üniversitede tüm istediklerimi yapabilecek miyim acaba gerçekten?.. Fransa'ya hayırlısıyla bi kapağı atsam...

Libri in Latin

2010-01-01T14:26:00.000+02:00

Kendime yeni uğraş buldum: Lingua Latina!

nihon ga daisuki yo ne!

2009-12-30T22:06:00.000+02:00

Slow Motion Suicide:
*bu yaz yine japonyaya gidiyorum
Caяd Captor Sakuяa:
*E BOK YE

[no title 17]

2009-12-19T23:38:00.000+02:00

Kafamda bir sürü şey var ama düşüncelerimi düzenleyemiyorum. Belki de ne düşünmem gerektiğini bilmediğim için böyle oluyor. Eskiden düşünüp hissetmezdim sonra hissedip düşünmez oldum şimdi ise ne düşünebiliyorum ne hissedebiliyorum. O korkunç iç kaoslarımdan birini yaşıyorum yine. Kelimelerle anlatamıyorum aslında ruh halimi. Mutsuz değilim, mutlu olmadığımı da biliyorum; bir şeylere üzgündüm ama artık onu da hissetmiyorum, iyi veya kötü hiç bir şey içimde en ufak bir kıpırtı yaratmıyor. Yaprak kıpırdamazken fırtına kopabilir mi?
Bu durumda ne yapabiliyorum peki, açıkçası elimden bir şey gelmiyor oturup fırtınanın durulmasını beklemekten başka. Gözlerim insanlara donuk bakarken içerden birisi avazı çıktığı kadar haykırıyor aslında, yüzlere gülümserken içimde bir tiksinti dalgası şahlanıyor. Yüzlerden, insanlardan, düşüncelerden her şeyden bıktım. Bıkkın ve yorgunum. Başlamadığım hayat yordu beni, umarım bir gün temelli pes ederim de dinlenip dinlenip hayatla kavga etmeyi bırakmış olurum...

P.S: Acaba Edvard Munch de bu tabloyu (bildiğim tek tablosu, sanırım en ünlüsü) yaparken benzer bi ruh hali içinde miydi?

[no title 16]

2009-11-30T22:04:00.000+02:00

Artık bazı şeyleri konuşmaya karar verdim, aslında yanlış olur böyle söylemek; sükût etmeden önce son bir kez kelam etmeye karar verdim demeli. (çok osmanlıca oldu, evet) Ömrümde gerçekten kendimi açtığım, gerçekten yaklaştığım ve yaklaştırdığım o kadar az insan vardı ki bir tanesinden gelen ihanet yüzdeye vurunca çok fazla oluyor, tabiatiyle etkisi de pek uzun sürüyor. Ömrümde ilk ve son kez bir defaya mahsus "neden" diye soracağım çünkü bu sefer cevabı gerçekten merak ediyorum ve kendime getirdiğim hiç bir izahat tatmin edici değil. Akıl yürütmenin fayda etmediği durumda akılsızca hareket etmek, teslim olmak en doğrusu herhalde.

Umarım bu seferlik merak kediyi öldürmez...

[no title 15]

2009-11-13T20:27:00.000+02:00

İnsanlara kızmamayı çok istiyorum, yürekten diliyorum bağışlayıcı olabilmeyi. Belki de anlayışlı olabilmeyi diliyorum. Fakat tahammül sınırlarım çok düşük; hiç bir sözü, hareketi, alınganlığı, saldırıyı kısaca hak etmediğimi düşündüğüm herhangi bir şeyi sineye çekemiyorum.Toprak gibi olabilmek istiyorum, her şeyi emmek, soğurmak sonra da zerre etkilenmeden devam etmek; yıpranmadan, bozulmadan...
İnsan ilkel ve vahşi bir yaratık, ben de öyleyim ama benden daha "insan" olanlara uyum sağlayamıyorum nedense. Ruhumun isyan çığlığı, benliğimin başkaldırısı vücudumdaki tüm merhameti, toleransı söküp atıyor; tüm varlığımı öfkenin ele geçirmesine izin veriyorum, öfkenin beni yönetmesine değil, öfkeyle yönetilmeye razı geliyorum. Yıpranmayı, yıpratılmayı daha doğrusu kendimi yıpratmayı kabullendim aslında ancak insanın zihninde verdiği kararlar her zaman pratiğe aynen dökülmüyor, çabuk yıpranıyorum yıprandıkça daha kolay yıpranıyorum yıprandıkça daha öfkeli daha tahammülsüz biri oluyorum, insanlaşıyorum özetle...

Bir haftada yarım düzine arkadaşıyla kavga edip kapanışı manasız bir sinir kriziyle yapmamalı insan...

Kill the Wicked!!

2009-11-03T22:27:00.000+02:00

Neden ben? Ne yaptım ki ben? Yani, tamam pek çok şey yaptım ama yaptıklarımla veya "yapmadıklarımla" orantılı sonuçlar beklerdim hep. İntikam mı alınıyor benden? Geçmiş günahlarımdan mı arındırılıyorum şu anda? Yoksa eninde sonunda geleceğini bildiğim toplumsal aforozum ilan edildi mi çoktan?

İnsanlar doğalarına ihanet etmemeli; münzevi hayat için yaratılmış birinin insanlarla beraber olma hakkı yoktur...

Yeah, more sweet narcosis

2009-11-01T22:34:00.001+02:00

Bazen uyuşup, öyle aptalca etrafta süzülmek istiyorum. Hiç bir şey yapmadan, hiç bir şey "düşünmeden"... Aslında bazen değil her zaman istiyorum bunu. Hatta istemiyorum, ruhum resmen bunun için yalvarıyor ama maalesef vücudum ruhumu tatmin edecek güce sahip değil. Yapacak bir şey yok. C'est la vie.

[no title 14]

2009-10-30T18:52:00.000+02:00

Kazık atacağından endişelenirken, kazık yemek, bu duruma şaşırmamak; bile bile kazığı yiyip oturmak. Nefretin de sevginin de anlamsızlaştığını görmek daha doğrusu bilmek... Hiç bir şey olmamış gibi davranıp unutmak için hafızanın merhametine kalmak, iç geçirip yoluna devam etmek... Hayalini bile kurmadığın bir hayalin parçalanması... Ve sonuçta katatonik bir şekilde sadece seyretmek...

Üç aşağı beş yukarı bu durumdayım sanırım? Good for me.

[no title 13]

2009-10-24T22:19:00.000+03:00

Yavaş yavaş bir öğrenciye dönüşüyorum, çok korkunç. Oturup test çözen bir insanım ben artık. Kendimi tanıyamıyorum ama bir yandan gurur duyuyorum, ben aslında becerebiliyormuşum ders çalışmayı şeklinde. Resmen ders çalışmayı "öğreniyorum" şu anda, insan hiç bilmediği bir şeyi öğrenince haklı olarak bir miktar mutlu oluyor. Gerçi ileride bu yeni öğrendiğim yeteneğim çok işe yarayacak olsa da her zaman ondan nefret edeceğim sanırım... Neyse dünya sevimli bir yer değil, hayat da güzel olmak mecburiyetinde değil; ondan şikayet etmemeliyim.

Ne dedim ben? Yaşlanıyor muyum ne?..

[no title 12]

2009-10-05T20:45:00.000+03:00

Bloguma ithafen öksüz, yetim, hem öksüz hem yetim vb ibareler kullanıldı. Ben de içimden gelmeden de olsa yazmış olmak adına bir şeyler yazmaya karar verdim.

Okulda dersleri dinliyorum ben, gerçekten, bu sene uslu öğrenci olmaya karar verdim. Ancak her şeyin de bir sınırı var insanlar ders tenefüs ayrım yapmadan her daim test çözünce bende de oldukça yoğun bir sıkıntı durumu baş gösterdi. Şimdi bu durumun önüne geçmek ve daha vahim sonuçlara yol açmasını önlemek için kendime bir önlem paketi hazırladım:

1- "Müzik ruhun gıdasıdır"
Sıkılan pek çok insan gibi, müzik dinlemek. Oldukça etkili bir çözüm lakin ufak handikapları var, mesela 10 dakika müzik dinlemek için kesinlikle yeterli bir süre değil ayrıca bazen "böyle cool'um ben tek başıma takılıyorum uu yea" görüntüsü oluşuyor hoş değil.

2- Books are your friends
Okula kitap götürüp, "sizi mal inekler bakın ben ne kadar entelim" mesajı vermek, gerçekten kitap okumak falan... Kitap okumayı severim ama ne kadar tadı çıkar ki sınıf ortamında?

3- It's OK to abuse the Nerd
Milleti taciz etmek, test çözmelerine engel olmak, kitaplarını karalamak, testlerini yırtmak, kalemlerinin uçlarını boşaltmak ve o an aklıma gelen her şey... Aslında hali hazırda yaptığım şey tam olarak da bu. ^^

Aklıma başka bir şey gelmiyor fakat değişik fikirlere açığım...

Hey, teacher! Leave those kids alone!

2009-09-24T23:42:00.000+03:00

Malumunuz, bugün okulun ilk günüydü. Ben de tüm diğer koyunlar -pardon, öğrenciler- gibi paşa paşa saç sakal tıraşımı olup gömlek, çiğ sarı ve lacivert renkli kravat ve gri okul pantolonundan oluşan rüküş formamı giyip kendim dahil çevremdeki pek çok kişinin göz zevkini bozarak sabah okula gittim. 120 küsür yıllık tarihinin kafadan minimum son 50 yılında hiç bir töreni veyahut başka bir organizasyonu zamanında gerçekleştiremediğine inandığım güzide okulun belirlediği kağıt üzerindeki tören saatine kadar arkadaşlarımla buluşup Pasaport'ta kahvaltı ettim ki şu öğrenci halimle bile denize nazır kahvaltı etme lüksüne sahip olmak öğrencilik hayatımda kendimi şanslı saydığım nadir noktalardan biri... Neyse tabi ki ben de uzun süredir görmediğim sevdiğim/sevmediğim insanları gördüm, her şey muhteşemmiş gibi davranarak manasızca kahkahalar atıp tüm gün sırıttım ve bolca geyik yaptım. Siz de takdir edersiniz ki bunlar bir öğrenciden son derece beklenilen davranışlar.

Neyse, benim inancıma göre okul açıldığında, öğrenciler istediği kadar inkar etsin, herkes bir şekilde heyecanlanır, ve bu pek çok durumda arkadaşlarını yeniden görme heyecanı ve kilit nokta olan o sene dersine girecek hocaları öğrenme heyecanıdır. Bu ikinci aslında ders programı gelene kadar kimsenin aklına bile gelmez ancak ders programı geldiğinde günün -hatta haftanın- değişmez gündem maddesi olur. Neyse aynı durum ben ve sınıfım için de geçerli, benim ve bir kaç arkadaşımın daha ayrıldığı nokta ise bunun bir gerginlik sebebi olması. Şöyle ki bizim okul anlam verdiğim veremediğim onlarca öğretmenler arası çekişmenin yuvası, herkes bir birinin arkasından konuşma, bir şekilde ötekinin ayağını kaydırma vs derdinde ve biz de geçen sene bir hocayla proje yapmış olduğumuz için bazı hocalar tarafından pek sempatiyle yaklaşılmıyoruz ve onlardan 2 tanesi bu sene dersime giriyor. Bir kere şunu baştan belirteyim ki bu okulda iyi/kötü fark etmez hiç bir öğretmen "normal" değil hepsinde az veya çok bir çatlaklık bir ruh hastalığı durumu var, nadir hocalar bunu olumlu yansıtabiliyor bazılarıysa bastırılmış tüm egolarının tatmini öğrencilerden sağlıyor. Neyse mevzuu bu değil, okuldaki hiç bir dinamik olması gerektiği gibi olmadığı için -benim işime gelen bir şekilde- okuldaki diğer öğrencilerden daha büyük bir forsum var nedense. Ben de çok üstüme vazifeymiş gibi 2-3 arkadaşla birlikte önce müdüre sonra müdür yardımcısına gidip talebimizi (kimden ne talep ediyorsak) yani bu hocalardan en az birinin değiştirilmesini ilettik ve garip bir şekilde diğer öğrenciler gibi geçiştirilmek yerine dikkate alındık, hatta müdür yardımcısına üstü kapalı ultimatom bile verdim, eğer böyle olmazsa bu okulda devam etmeyeceğim diye (!? okul da bayılıyodu bana?) neyse sonuç pazartesi belli olacak ama daha okul başlamadan ben yoruldum, bir öğrenci olarak neden onlarca ruh hastasıyla uğraşmak veya onlarla uğraşmamak için yollarımızı kesiştirmemek için uğraş vermek zorundayım ki? Sıkıldım gerçekten, tek istediğim zaten zor geçecek bir senenin hepten zulme dönüşmemesi ancak maalesef bu çok yüksek bir beklenti sanırım.

Ne diyelim, yeni eğitim-öğretim yılı hayırlı uğurlu olsun tüm öğrencilere...

Not: Evet, biliyorum sıkıcı bir yazı ancak bu "derin devlet" mevzuularını okuldan insanlara anlatamam bir de bunları anlattığım için bela alırım başıma, ondan buraya yazmaya karar verdim, ama bir şekilde baştan sona anlatmalıydım.

We don't need no education

2009-09-22T19:32:00.001+03:00

Okullar açılıyor 2 gün sonra. Herkes çoktan ÖSS yüzünden çalışma temposuna girdi bile, ben hariç tabii. Girmeye de niyetim yok. Her zamanki gibi çalışmakla lanetlenenlere bakıp kendimi tembellikle kutsayacağım.

Ve tüm azizler gibi sonunda acı çekeceğim...

Alo??

2009-09-11T14:34:00.000+03:00

Bu sabah "Alp yataktan kaldırıldığı gibi fransızca konuşturulursa ne olur?" sorusuna yanıt arayan bir deney yapıldı üzerimde. Şöyle ki, ben her zamanki gibi öğlene doğru bir saatte mışııl mışııl uyumaktaydım yatağımda ve o esnada telefon çaldı, ki bu pek çok insanın başına gelebilecek bir talihsizlik. Arayan numara kayıtlı değildi ben de çok üzerinde durmayıp açtım telefonu ve olaylar gelişti:

-Alo?
-Alo?
-C'est Alp?
-Hı? Öeee *shit* ehm oui, c-c'est moi??!

Nasıl bir dumurdu anlatamam. Ben bekliyorum ki bi arkadaşım aramış olsun kontörü olmadığı için başka tel olsun falan en kötü dersane mersane olsun ama nerdeee höşört diye bir fransız çıktı?! Şimdi bu noktada açıklamak lazım neden elin fransızının beni sabah sabah aradığını; seneye fransada okuma gibi bir planım olduğu için akademik fransızca ve unuttuklarımı hatırlama baabında özel ders alma kararı almıştım fransızcadan, aslında ben fransız kültüre gidecektim ama benim seviyemde kurs olmadığı için özel ders notu bırakmıştım. Kadın da ondan arıyormuş.

Neyse ilk şoku atlattıktan sonra konuşmaya başladık, neler çalışmak istediğimi sorarkeeen nefis bir yanlış anlaşılmaya imza attım:

- Donc, tu veux orale ou écrite? (Sözlü mü yazılı mı istiyorsun)
- Euh, les deux, orale "et" écrite. (İkisi de hem konuşma hem yazılı)
- D'accord, écoute? (tamam, dinleme?)

Herşey normalken peki ben gidip écoute'u ne anladım, et coute? yani fiyat? ve hayatımın rezilliğini de yapmış oldum.

-Coute? 65 lira?

Ve tabi kadın koptu ahahaha diye hayır hayır fiyat değil écoute dedi ve "türkçe" olarak "dinleme" diye de ekledi.

-Ah, excusez-moi, je le veux aussi (evet, pardon, onu da istiyorum)

Konuşmanın sonrasını hatırlamıyorum gün saat ve yer belirlendi ve telefon kapandı ama ben telefonda resmen morarmıştım. Kadın içinden ohooo akademik fransızcaymış... peh! demediyse iyidir valla.

Tüm bunlara son 2,5 senedir bir kere bile fransızca konuşmadığım için ne kadar garip ve tutuk konuştuğumu da ekleyin. (Bir bakıyorum kelimeler dökülüyor ağzımdan sorunsuzca ve doğru sonra birden çaaat diye tıkanıyorum öee diye bir şey söyleyemeden...)

Bu da böyle bi rezaletti, napalım artık, kader. İlk gün bari kadınla adam gibi konuşayım da gerzek muamelesi yapmasın...

Cici Blog xD

2009-09-08T20:18:00.000+03:00

Bloga yeni tema buldum normalde uğraşmam pek böyle şeylerle ama nedense bugün çok içimden geldi blogu süslemek xD Ben de dedim hazır içimden gelmişken şöyle aranayım güzel bir şey bulursam koyayım, şu andaki fena değil ama tam içime sindi de diyemeyeceğim bir kaç saat içinde tekrar değişebilir yani. Hadi ben biraz daha template arayım, ciao.

僕の日本の旅行 part 1

2009-08-24T14:49:00.000+03:00

Ben geldim uzuun bir aradan sonra ve bu sefer gerçekten anlatacak binlerce şey var, hafızam ve gücüm yettiğince anlatmaya çalışacağım ama garanti vermiyorum hepsini anlatıcam diye, sıkılıyorum çünkü bi süre sonra, yaa.

Japonya'ya gittim ben. Evet, gerçekten gittim. Hatta 1 ay kaldım, naaber. Onu anlatıcam şimdi. (Salak olmadığını varsaydığım okuyucu anlamıştı zaten ne anlatacağımı) Japonca kursundan bir arkadaşla gittim, bir miktar ömrümü yedi kendisi fakat her şeye rağmen söz konusu yer "Japonya" olunca kötü geçti deme gibi bir lüksüm yok henüz nankörlük sınırlarını o derece aşamadım. xD Ha ama yorucuydu kardeşim, tabanvay gezdim tüm ülkeyi, resmen geberdim 1 ay sonunda yorgunluktan. Neyse en baştan başlayayım anlatmaya -böyle uzun şeyleri sırayla anlatmayı da hiç beceremem-

Ömür törpüsü eleman gitmeden ömrümden ömür götürmeye başlamıştı, şöyle ki; gitmemize 24 saatten az bir süre kalmış, ben oraya gidince nerede kalıcaz gibi güzide bir soru yöneltmişim ve şöyle bir cevap almışım: "Oraya gidince bakarız". Şimdi böyle bir cevap alınca çeşitli düşünce balonları belirdi tabi kafamda "Yer mi kalacak" "Ananın karnından japonya'da mı çıktın, her yeri bilme gibi bi olayın var benim mi haberim yok?" "Önden ucuz rezervasyon diye bişi hiç mi duymadın?" "Gerçekten bu kadar gerzek değilsin dimi?" "Neden hepsi beni buluyoooo?!" vs vs gibi... Sanırım içinde bulunduğum hissiyatı az buçuk anladınız. Ben ne yaptım peki, tabi ki sıçarım çarkına diyip kendime çatır çatır 15 günlük rezervasyon yaptırdım, şehirleri de programlayıp. Ha, yetmedi onun da kıçını kurtardım, ona da rezervasyon yaptırdım. Neyse ertesi gün havaalanında buluşuldu uçağa binildi falan. 14 Temmuz 2009 tarihi öğleni itibariyle de Japonya'daydık. Havaalanında bir dersanede matematik öğretmenliği yapan bir bayanla karşılaştık yanında da bir japon vardı, tokyoda yaşayan abisine ziyarete gidiyormuş, abisi de orda özel bir kursta japonlara türkçe öğretiyormuş, yanındaki japon da abisinin eski bir öğrencisiymiş falan filan. Daha havaalanından başladık yani sosyalleşmeye. İnince de Tokyo Havaalnı Şehri'nden (japonlar da kayboluyor ve gerçekten Tokyo Airport City diyorlar...) kaybolmadan sağ salim çıkmamıza yardım etti sağolsun Japon bayan, adını unuttum Kumiko muydu neydi, neyse.

Havaalanından trene bindik ve hostelimizin bulunduğu Tokyo'nun Asakusa mahallesine doğru yola çıktık, 1 saatlik tren yolculuğundan sonra Asakusa istasyonunda inip hostelimize gittik. Hostelde banyo-tuvalet zaten ortak kullanımdı ona bir şey demiyorum da odaların "o kadar da" küçük olabileceğini gerçekten tahmin etmiyordum; içeri giriyorsunuz bir ranza ve onun dibine zorla tıkıştırılmış bir adet ufacık koltuk, oda bundan ibaret. Neyse ilk gün eşyaları fırlatıp hemen Akihabara'ya yollandık (bilmeyenler için not: akihabara tokyo'nun arcade-elektronik-anime-manga cenneti) Kafayı yedim ben tabi, açıkçası tokyo'da ilk kaldığımız 4 günün üçünü akihabarada geçirdik, öyle bir şoktu ki tokyo'nun görülecek yerleri tamamen ikinci plana düştü. Allahtan 3. gün türkiye'de okulda tanıştığım bir japonla (maiko) ve onun bir arkadaşıyla buluştuk da az biraz gezdik şehri Shinjuku, Harajuku, Asakusa'daki büyük tapınak vs. Ne diyordum, ha işte ilk gün Akihabara'da geçti ancak belki de tüm Japonya'da başıma gelen en oha dedirten şey ilk gün orada oldu. 7-8 ay kadar önce japonca kursunu bırakan bir çocukla Tokyo'da Akihabara'da yolda yürürken "karşılaştık" (!?!?!!) İki taraf için de oldukça büyük bir şoktu tahmin edersiniz ki, ben zaten o anda dumur olmuş bir şekilde YOK ARTIK?! diyebildim sadece. İşin daha anormali, japonya'da cep telefonları çalışmadığı ve o da 1 hafta sonra türkiyeye döneceği için bir daha buluşamadık. Dünya küçük gerçekten, ne diyim.

Biz kendimizi Akiba'nın (japonlar akiba diyor kısaca akihabara yerine) büyüsüne kaptırmışken, maikodan mesaj geldi facebooktan buluşalım diye, hemen kabul ettim. Gün belirlendi falan ve kararlaştırılan gün ve saatte Asakusa istasyonunda buluştuk. Önce hep beraber Asakusa'daki Sensouji tapınağına gittik. Orada biraz dolandıktan sonra metroya binip Shinjuku'ya oradan da Harajuku'ya gittik. Harajuku modasına maruz kalmış japonları doğal ortamlarında inceledik (bilmeyenlere bir not daha: harajuku modası "bir japon japonluktan nasıl çıkıp bir gremlin olur?" sorusunun cevabının uygulamaya geçirilmiş hali, bu vatandaşlar önce solaryuma girip bir güzel tenlerini koyulaştırıyorlar daha sonra da saçlarını sarı başta olmak üzere bilimum doğal olmayan renge boyayıp son olarak da renkli bir lens edinerek gördüğünüz anda arkanıza bakmadan kaçmanızı sağlayan forma giriyorlar.) Bilmemkaç katlı belediye binasının tepesine çıkıp panaromik tokyo'ya baktık, udon yedik, bolca çene çaldık vs. O gün de öyle geçmiş oldu ama çok eğlenceliydi hem bol bol japonca konuşmuş oldum ^_^. Tokyo'ya ilk ziyaret böyle geçmiş oldu.

Hepsini bir kerede yazıp kendi tarihimin en uzun yazısını yazmayı planlıyordum fakat çok sıkıldım ondan part part yazmaya karar verdim ve an itibariyle part 1 tamamlanmış bulunuyor. Hadi görüşürüz, bi daha gelmem 2 ay almaz, valla.

İstanbul...

2009-06-26T00:14:00.000+03:00

İstanbul'daydım ben, bu akşamüstü geldim. Placebo konserine gittim de, ehehe. Dedim konsere gidicem hazır kendime minicik bi İstanbul tatili verebilirim, bu düşünce neticesinde 22 haziran pazartesi gidip 25 haziran perşembe -bugün- itibariyle dönmüş oldum.

Güzel bi geziydi ilk gün sabahın köründe kalktım, uçağa bindim indim pek kalabalık ve pek güzide şehir İstanbul'a tabii erkenden gelince otele vardığımda saat 9 civarı bişidi haklı olarak 12-1 arası gel dediler. Ben de hemen benle aynı tarihlerde orada bulunma talihsizliğine uğramış güzide arkadaş Özge'yi aradım "kalk hadi gel kahvaltı etçez" diyerek -ben taksim'deyim bu arada "kalk gel" dediğim yer de sahra-i cedit- paşa paşa kalkıp geldi sağolsun. Gerçi bir önceki gece 10 gibi buluşmak üzere sözleşmiştik ama 10u çeyrek geçe aradığımda yeni uyanmıştı kendisi, neyse...

Ortaköy'de kahvaltı yapma kararı verildi bir İstanbul klasiği olduğu üzere lakin ne klasik ne de akıl karı olmayan bir şekilde Ortaköy'e yürüyerek gitme kararı de verildi; vurduk Gümüşsuyu'ndan sahile indik Dolmabahçe, Çırağan, Galatasaray allah ne verdiyse yürüdük de yürüdük sahilden 11-11 buçuk civarı dilimiz dışarda Ortaköy'e zor da olsa ulaşmış bulunuyorduk. Neyse Boğaz'a nazır kahvaltımızı ettik yarım gibi de -bu sefer taksiyle- Taksim'e, otelime döndük. Neyse giriş işlemlerimi yaptım falan, odaya çıktık çantamı bırakmak için ancak odaya girdiğimizin 1. dakikasının sonunda otelin öngöremediğim yüzüyle tanıştım; şöyle ki, telefon çaldı, ben otelimize hoşgeldiniz mesajı bekleyerek kaldırdım ahizeyi ve:

- Alp Bey, lobiden arıyorum
- Buyrun?
- Eee, yanınızdaki bayan inmiyor mu? 5 dakikadan uzun izin veremiyoruz
- ... geliyoruz...

Tabi bu noktada Özge'yle naptığımızı sanıyolar diye sorgulamadık değil. Tövbe tövbe... Keşke ters veya dalga geçen bi cevap verseydim, neyse artık.
Otelden çıkınca ben "bilen" Özge "bilmeyen" konumunda olduğu için kendi çapımda İstiklal'i gösterdim kendisine kafamıza göre kafelerde oturduk, gezdik tozduk, en son akşam yemeğini de Tünel'de bi yerde yedikten sonra ayrıldık.

Ertesi gün -sözde konser günü- İzmir'den iki arkadaş daha geldi Özgelerde -kuzenlerinde yani- kalmak üzere. Neyse onlar sabah erken varmıştı ondan ben Kadıköy'e geçtim bu sefer, (sahra-i ceditteki eve ulaşmam 2 saat 15 dakika aldı bu arada) orda onlar da hazırlanınca çıktık evden 15.15'te (evet böyle fantastik bi saatte çıktık) geçtik karşıya (bu sefer 1 saat falan sürdü tek otobüs) yeni gelenlere minik bir İstiklal turunun ardından Beşiktaş'a geçtik özge'nin kuzenleriyle buluşmak ve dentur'un kuruçeşmeye kalkan feribotlarına binmek için ve fakat iskele'ye biletix tarafından mal mal asılmış A4lerden öğrendik ki konser ertesi güne ertelenmiş. Sinir olup ilk bulduğumuz yere oturduk tabi bişiler içmek için.

Neyse sohbet, içki falan filan yeni gelenler yorgun diyerek biz ve özge'nin kuzenleri kalktık tam gidiyorduk ki oturmaya devam eden gruptan haber geldi Steve oradaymış diye. Ben bunu duyar duymaz ışınlandım tabi sahile azıcık bi arandıktan sonra kendisini gördüm dibimden yürüyüp bi çıkıntıya oturdu. Ben kaldım o an öyle sonra arkadan özge geldi o Hiii diye girince aklıma geldi konuşmam gerektiği ben de selam verdim. Çok sevimliydi kendisi zaten, hello dedikten sonra hemen biz de çok kızdık ve üzüldük ertelenme yüzünden dedi. Ben de bunun üzerine peki kendinizi affetirmek için ne yapacaksınız diye sordum yüzsüzce o da elimizden gelenin en en en iyisi şekilde çalıcaz çok eğlenicez yarın tadında şeyler dedi. Belki 1-2 ekstra şarkı söylersiniz? yaptım, olabilir bakarız dedi -ama olmadı- sonra ben biraz yaltaklandım sanırım hatırlamıyorum ne dediğimi baktım gruptan fotoğraf istesene fotooo fotoo diye sesler geliyo bi kendime gelip fotoğraf çekilebilir miyiz dedim. Gülümseyerek tabi dedi ve beni bitiren hareketi yaptı; kalktı oturduğu yerden, yanıma geldi önce duruyoduk yan yana sonra kolunu attı omzuma ve sıktı, öyle fotoğraf çekildik. Sonra o gitti biz kaldık ama beni kesmedi tabi o uzaklaşınca takip ettim nereye gidebilir diye, bi baktım gidiceği yer yok çünkü yolun sonu deniz yani 50 metre ötede bir yerlerde oturuyor kesin, hemen geri dönüp bu değerli bi bilgiyi paylaşıp brian ve stephan'ın da orda olabileceğini hatırlattım -değillerdi ama olsun- bir kere daha gittik oraya ve oturduğu masasında tespit edildi Steve. Hemen bir garsondan kalem temin edildi, biletler sözcü olarak seçilen bendenizde toplandı ve ben yine bu sefer terslenir miyim acaba diye düşünerek yaklaştım masaya ama terslenmediğim gibi steve beni görünce yine sırıtarak hello again dedi. Ben de yüzsüzce imza istedim o da imzaladı. -tabii ben kibar bi insan olarak rahatsız ediyoruz diye bi kaç yüz kere özür diledim- O gece de öyle bitti.

Ertesi gün önce Ecemle sonra sırasıyla Pınar ve Egeyle buluştum. Kahvaltı ettikten sonra bi kafeye gidip oturduk, sonra ordan kalktık önce mado'ya oradan da özsüt'e geçtik -mado'dan hiç bi şey söylemeden kalktık bi dahaki istanbula gidişime kadar unuturlar beni umarım xD- Biraz daha sürttükten sonra ege ve pınarla vedalaşıp ecemle bi taksiye atlayıp kuruçeşmeye gittik. Orda özgelerle buluştuk falan, konser başladı.

Kişisel kanaatimce konser gayet coşturucu ve güzeldi biraz kısaydı sadece ama bu eğlenmediğim anlamına gelmiyor zaten Julien'dan sonra sesi kısıldı. Special K ve Taste in Men'de kalabalık baya baya coşmuştu. Brian çok edepli durdu sahnede, zaten yaşlanmış gördüm kendisini bi miktar, stephan gay dance yapmadı ama gitarıyla bi sevişmediği kaldı, steve ise kimilerine göre konserin yıldızıydı hiç yerinde durmadı koptu da koptu çok iyiydi. Neyse, konserden sonra bişey yapmadan dağıldık.
Son günüm olan bugün de pek fazla bir şey yapamadık özgeler taksime geldi, bir gün önce ecemden öğrendiğim kafeye gittik bi kahvaltı ettik sonra da ben havaşa binip havaalanına geçtim, ordan da izmire döndüm.

Netice itibariyle eğlenceli bi 3 gündü, ha, daha eğlenceli olabilir miydi? olabilirdi ama bi dahakine artık...

N'importe quoi

2009-06-20T01:14:00.000+03:00

Salut blog!

Aujourd'hui j'ai decidé de faire quelque chose que je n'ai jamais essayé; cette fois je vais écrire en français. Je sais bien que c'est n'importe quoi mais le français, la langue me manque beaucoup... je ne me meme peux pas souvenir la dernière fois j'ai parlé français à quelqu'un... il y a deux ans je crois...

Euh... J'ai rien à dire, je voulais seulement "utiliser" la langue, c'est tout, en plus il ne faut pas embêter les gens avec une langue qu'ils ne comprennent pas, n'est-ce pas?

Alors, au revoir...

WTF?!

2009-05-17T20:51:00.001+03:00

Noluyoruz yahu? Türkiye pek konsersel bir ülke oldu, sırf bu sene gelen gruplar -iyisiyle kötüsüyle- şöyle ki:

-Placebo
-Deep Purple
-Rotting Christ
-Amon Amarth
-Paradise Lost
-Epica
-Arch Enemy
-Testament
-Dream Theater
-Linkin Park
-Santana
-Loreena McKennitt
-The Prodigy
-Nine Inch Nails
-Kreator

bu kadar galiba, haberim olmayan varsa bilemiciğim; sene içinde de 3-5 birileri geldi, misal Opeth... Bütçe düşmanı orgazmik bir yaz olacak gibi gözüküyor. Geçen yaz da grupların niceliği olarak -nispeten- az ama oldukça nitelikli ve verimli bir sezondu. Hadi hayırlısı.

edit: 2 tane daha öğrendim ekliyeyim hemen :D

edit 2: kreator da geliyormuş hemen ekleyelim listeye :D

[No title 11]

2009-05-04T23:58:00.000+03:00

İnsanın kendini incelemesi çok garip bi olay, değişik hissettiriyor; güzel mi yoksa kötü bir his mi karar veremedim ama ilginç olduğu kesin... Kendimi inceliyorum bu aralar, evet. Şunu fark ettim ki aslında hiç bir işe yaramıyorum, hiç bir yönümle. Hiç bir özelliğim yok demiyorum sadece hiç bir işe yaramadığımı fark ettim. Beni pek rahatsız etmiyor ama ne bileyim, bomboş yaşıyorum öyle... öbür türlü daha mı iyi olurdu merak ediyorum bazen. Her zaman zeki biri olduğuma inandım, hala da inanıyorum ama kendime dönüp baktığımda görüyorum ki vahşi, ehlileştirilmemiş bir zeka bu; ne bana ne başkasına faydası var hırçın, saldırgan... Beş para etmez yani... Zaten her zaman mualif, asla hiç bir şeyi kabullenmeyen bir yapıdayım, ters, aksi, daima isyankar. Böyle olunca da gerçekten bendeki zeka ne denli olursa olsun; ister ahmak olayım ister deha beş para etmiyor. Yontulmamış bir yapıdayım resmen, ilkel ve saldırgan bir entellektüel anlayışım var, bir o kadar da bencilce...

Bir de kendimle ilgili değil ama bir şey daha fark ettim. Artık doğa, evren, tanrı ne derseniz bilemem her şeyi eşit dağıtıyor sanki gerçekten... En azından şöyle bir gözlem yaptım ki; insanların "hissettiği" sıkıntılar aynı gibi gözüküyor. Sıkıntıların boyutları kesinlike farklı ona asla itiraz etmem ama kendi örneğimden yola çıkarsam çevremde benden çok daha zor ve sıkıntılı hayatları olan bir sürü insan görüyorum gıkları çıkmadan devam ediyorlar, bende ise ciddi anlamda sıkıntı daha az dayanma gücü ise çok ama çok daha düşük yani hissedilen değerlere gelince olay sanırım tüm insanlar aynı derecede sıkıntı hissediyor. Tam anlatamamış olabilirim derdimi ama neyse artık...

Bu gecelik bu kadar olsun...

[no title 10]

2009-04-18T00:13:00.000+03:00

ben geldim. bu sefer biraz dış etkenlerle geldim gerçi ama yine de burdayım.
yazacak pek bir şeyim yok aslında. anlatabileceğimi ve hatta fazlasını anlattım sanırım, hem artık kendime fenalık geldi kendi hapishanemi tarif etmekten... ama sanırım hayatım o hapishane olduğu için başka bir şey hakkında etraflıca düşünüp yazıp çizemiyorum, eskiden hiç olmazsa zihnen bir miktar özgür olduğumu zannederdim ama aslında o da yok. gerçi dilencilerin seçme hakkı yoktur, ben de hayatta özgürlüğümü dilenmekten başka bir şey yapmıyorum zaten, o yüzden zihnim bu kadar özgür düşünebiliyorsa bu kadardır. sınırın ötesine istesem de çıkamam. ironik bir şekilde içten içe daha fazlasını istemiyor da olabilirim; bu kadarcık düşünce beni bu kadar hırpalıyorsa daha yüksek seviyede bir düşünme hali muhtemelen öldürürdü... aslında bu bile başka bir sınır, kendi bilincim ve/veya bilinçaltımın koyduğu bir sınır... zaten artık özgürlük talebim de giderek zayıflıyor. her geçen gün benim tanımladığım "özgürlüğün" olmadığına daha çok inanıyorum, böyle olunca da kendimi olmayan bir şeyi bekleyen bir salak gibi görüyorum haliyle, noel babayı bekleyen çocuk gibi... tek fark ben noel babanın olmadığını sezmeye başladım; hala emin değilim gerçi, sonu Noel Baba gibi olmayabilir, yani ufak da olsa hala bir ümidim var bu özgürlük için. bu iyi bir şey mi kötü bir şey mi henüz söyleyemiyorum çünkü olup olmadığını bile bilmiyorum eğer yoksa zaten koca bir hiç için kendimi telef etmiş olacağım ki bu nahoş sonuç maalesef en muhtemel son aynı zamanda... Olsun, hala bir ihtimal var...

Kendi içimi kararttım yine... O zaman;

Nefes al, nefes ver...

[no title 9]

2009-04-09T23:21:00.000+03:00

aha yine ben, biliyorum alışkın değilsiniz beni buralarda bu kadar sık görmeye -kime konuşuyorsam artık- ama geliverdim öylesine sebepsiz, amaçsız. Zaten bu aralar genel olarak her şey sebepsiz ve amaçsız benim için. Hiç bir zaman öyle kolay heyecanlanıp basit şeylerle mutlu olan "mutluluğu ayrıntılarda yakalayan" (ögh) bir insan olmadım ama artık ciddi şekilde "ruhsuzlaştım" hiçbir şey heyecanlandırmaya yetmiyor beni adam gibi. Bezginlik, bıkmışlık, kaçıp kurtulma isteği var içimde sadece ne geleceğe dair bir planım, bir beklentim, bir umudum, bir hayalim var ne de geçmişe dönüp baktığımda anlam ifade eden şeyler. Tamamen boşlukta süzülüyorum şu anda, ama nasıl oluyorsa da aynı şekilde yaşamaya da devam ediyorum gerçi kendimi pek yaşıyor kabul edemem şu anda çünkü sadece var olan rutini devam ettiriyorum ne bedenen ne ruhen hiç bir "canlılık" durumu söz konusu değil. Aslında zihnimin dahi yavaş yavaş "öldüğünü" hissediyorum, giderek daha az düşünür hale geldim. Sanırım bunun temel sebebi çok yorulmuş olmam, her seferinde söylüyorum ne kadar yorgun olduğumu elime ne geçiyor peki? Hiç... Ama olsun, ben yine de söylemeye devam edeceğim elime bir şey geçmese de... Ve yine söylüyorum işte, yoruldum, hayattan bezdim kelimenin tam anlamıyla, depresiflik değil bu resmen "yaşamaktan sıkıldım". Her şey beni çok yordu yordukları oranda da sıktılar, aynı tas aynı hamam, aynı insanlarla aynı şeyler, aynı sinir olmalar, aynı gülmeler aynı aynı aynı... Bir farklılık şansım da yok, hoş olsa eminim ondan da sıkılırdım, yok bu hayat tatmin etmiyor beni, nasıl bir hayat tatmin ederdi onu da bilmiyorum. Hatta herhangi bir hayat beni tatmin edebilir mi ondan bile emin değilim. Emin olabildiğim tek şey var yorgunluğu, aynılığı falan filan bir kenara atarsak en öz ve en basit anlamıyla sade ve sadece... mutsuzum. Bu kadar evet, mutlu değilim. Olay bu, mutlu olmamamın sebebi bu saydıklarım ama sonuçta tek önemli olan mutlu muyum değil miyim sorusunun yanıtı. Eğer mutlu olsam ne kadar monoton ve sıkıcı bir hayatım olursa olsun, insanlardan ne kadar yorulmuş olmuşsam olayım şikayet etmezdim böyle değil mi? Soruyordum ya hani çok fazla mı şey istiyorum diye, cevabı kendim buldum, evet çok fazla şey istiyorum daha önce hep bu mutsuzluğun kaynağı olan şeylerden sadece birinden kurtulmak isterdim ama şimdi bütün olarak bakınca mutlu olmayı dilemek çok fazla, onlarca şeyden kurtulmayı istemek demek, bugüne kadar kaç kişi bunu hak etmiş de ben talep ediyorum ki mutluluğu... Neyse en iyisi haddini bilip yerine oturup, bomboş devam etmek herşeye ne kadar anlamsız olursa olsun, yapacak başka bir şey yok çünkü, varsa da ben bilmiyorum, zaten bilsem de denemek için çok yorgunum...

The Beginning of the End

2009-03-15T21:24:00.001+02:00

Yoruldum artık. Evet, cidden yoruldum hem de çok yoruldum. İnsanlardan yoruldum ben. Varlıkları beni yoruyor, sıkıldım, bıktım... Kurtulmak istiyorum ama adam gibi bir kurtuluş yolu da yok, insanlarla olmak ne kadar yıpratıcı, yorucu ve acı vericiyse hayatının bir parçası olan bir şeyden kurtulmaya çalışmak da bir o kadar zorlayıcı... Ama öyle veya böyle buna bir son vermem lazım; değişiyorum, çok değişiyorum fakat istemediğim yönde. Henüz işleri tersine çevirebilecek durumdayım o yüzden müdahale etmeliyim yoksa her şey için çok geç olacak, boğazıma kadar "insan"a batmış olacağım.
Çabuk alışırım heralde "yeni" hale de, sonuçta eskiye geri dönmeye çalışıyorum sadece, yeni bir şeyler yapmaya değil "yeni" dediğim "eski" aslında; değişimden pek hoşlanmıyorum, evet. Yalnız olmak benim doğamda var tam tersi şekilde yaşayamam ki, aksi takdirde onlarca insan içinde kendi kaybetmiş bir zavallıya dönüşürüm, ne "ben" kalır ne de o'na ait bir ipucu. Kendimi korumak için yapıyorum yani bunu, içgüdüsel, hayatta kalma mücadelesi bir nevi. Yeterince haklı bir sebep gibi gözüktü bana, haksız mıyım yoksa? Kendimi korumak istemek, olduğum gibi kalmayı istemek, çok fazla şey mi istemek aslında? İnsan doğasında değişim, benim doğamda ise durağanlık var. İnsan doğasında diğer insanlarla birlikte olma ihtiyacı benimkinde ise yalnızlık var. Ama eninde sonunda ben de insanım yani bunlar bende zıtlarıyla birlikte var; çok korkunç değil mi? Bence öyle, en azından benim için ziyadesiyle rahatsızlık verici bir durum...

Neyse, yazmayı planlamıyodum aslında bir anda esti yazdım...

[no title 8]

2009-01-30T02:12:00.000+02:00

Ben geldim. (evet, kasmıyorum artık alternatif cümleler için)
Aslında aklımda yazacak pek bir şey yok, yazmaya değer şeyler var mı hayatımda? belki... Ama benim derdim onları yazmak değil aslında onları yaşadıktan bir süre sonra unutuyorum, gerçi unutmak burada tam olarak doğru sözcük değil zira onları unutmuyorum, birisi sorsa ne yaptın diye bunları sayamam ama şu olmuştu dendiğinde gayet net hatırlayabilirim veya olanlar üzerinden yola çıkarak konuşabilirim -evet, böylece size çalışan ortalama bir beynim olduğunu kısacası embesil olmadığımı açıklamış oldum, ne güzel dimi? devam edelim...- yani demek istediğim onlar zihnimden çıkmıyor; sadece beynim veya böyle şeyleri hangi kontrol merkezi yönetiyorsa orası -bilinçaltı belki?- bunları anlatılmaya değer bulmuyor demek ki...

Neyse bu açıklamamsı şeyi yapmamda hiç bir amaç yoktu, aklıma geldi yazdım, normalde de öyle yapıyorum aslında ama yine de bir miktar dikkat ederim yazdıklarımın en azından belli bir mantık ve kısmen konu bütünlüğünde olmasına bu sefer o da umrumda değil katıksız doğaçlama. Deneysel bir yazı olarak da addedebilirsiniz bunu yani. Gerçi benden çıkacak deneysel şey muhtemelen kayda değer olmayacaktır, ne bekliyorsunuz ki zaten? Önde gelen bir edebiyatçı falan değilim ben, öylesine yazıyorum işte. Bak bu cümleyi yazınca fark ettim sanki kompleksli biriymişim gibi durmuş. Halbuki yok öyle bir şey, en azından ben var olduğuna inanmıyorum. Siz ne düşünüyorsunuz bilemem tabii... Beni çok ilgilendirir mi peki ne düşündüğünüz? Belki, biraz ama değişmeye çalışmaya itecek kadar çok değil... Ne diyordum ben yazacaktım ama sonra fark ettim ne dediğimin umrumda olmadığını ironik bir şekilde de tam da ne yazdığımın umrunda olmadığımdan bahsettiğimi hatırladım, kelimelere dökünce karmaşık gibi durdu ama çok basit aslında, neyse okuyan anladı zaten son derece öznel olan bu cümleyi yazmama gerek bile yoktu.

O kadar çok daldan dala atladım ki kendi kafam karıştı, ne yazacağımı bilmeden yazmanın da etkisi var bunda, aslında şu anda kendime bakıyorum da çok garip bi his, aklıma geleni anında otomatik olarak klavyeye döküyorum, zihinden konuşurken ellerinizin otomatik olarak ne düşündüğünüzü yazması garip bi his, belki de hep böyle oluyordur da dikkat edip inceleyince yadırgadım böyle...

Konusu olmayan amaçsız üç paragraf falan olmuş şimdiden -sayıyı teyid etmek için kaç paragraf yazdığıma bakmam gerekti, az da olsa baltaladı sanki bu doğaçlama olayını, olsun bunu yazınca yine aklımdan geçeni yazma mevzuna dönmüş oldum- bir daha yapmayacağım sanırım böyle bir şey muhtemelen bu yazı bugüne dek yazdıklarım içinde en sıkıcı ve manasız olanı, okuyana bir şey ifade edeceğinden şüpheliyim, diğerleri neler ifade ediyordu bilmiyorum ama sanırım insanlar üç beş bir şey çıkarmış ki okumaya devam ediyorlar. Aslında eğlenceli diye düşündüm bir an sonra hemen arkasından hiç de eğlenceli olmadığını fark ettim hatta sandığımdan daha zor, aslında sandığımdan demek istememiştim çünkü bir ön hazırlıkla başlamadım bu yazıya ama olsun silmek yok bu sefer ne yazıldıysa öyle kalacak -imla hataları hariç- mesela, demin de şu imla hataları hariç kısmı çok gereksiz oldu ve biraz sulu algılanabilir diye sileyim dedim ama vazgeçip bu cümleleri kurmaya başladım.

Sanırım bu kadar saçmalamanın başlıca sebebi saatin ilerlemiş oluşu 2 buçuk zihnimi bulandırmaya yetecek bir saat değil aslında ama bu sefer böyle oldu nedense, yeni film izledim ondan zihnim biraz uyuşuk bedenim de biraz mayışık sanırım. Benjamin Button'ı izledim merak eden varsa ne izlediğimi. Şu anda da Opeth dinliyorum the lotus eater. 05.48de bana garip hissettiren bir yer vardı ondan bahsedeyim diye düşünüyodum ama sonra yazmaya tam başlarken -yani şu düşündüğümü otomatik yazma olayınca uyarıların elime iletilmesi için geçen sürede- fark ettim ki bunu zaten bugün anlatmıştım birine, önceden planlanmış gibi olurdu.

İyiden iyiye zorlanmaya başladım spontane yazma olayında, anında aklıma gelen şeylerin sayısı azaldıkça zihnim giderek kurgu yapma eğilimi gösteriyor. Ama bu seferki yazının temeline ters kurgu -bunu yeteri kadar belirttim tekrar söylemem hiç de gerekli değildi aslında- sanırım farkında olmadan lafı uzatıp dolandırmaya başladım en iyisi durmak artık. Boktan da olsa kendi çapımda bir şey denedim, bozmaya gerek yok...

Neyse, bitti işte. Umarım beğenirsiniz demiyorum, beğenilecek çok bi tarafı yok çünkü, gerçi varsa da farkında değilim çünkü ilk 2-3 paragraf nelerden bahsettim şu anda hiç bi fikrim yok. Bu gerçekten garip işte, düşünmeden yazmak dolayısıyla anında "unutmak"...

Yayınlıyorum.

[no title 7]

2008-11-19T22:01:00.000+02:00

2 ay kadar önce ne kadar neşeliymişim... Ama bunun bana uygun olmayan bir durum olduğu çok barizdi, ve tahmin edilebileceği gibi şu anda yine eski melankolik ve depresif havamdayım. Rahatsız mıyım bu durumdan peki? Belki, ama rahatsız olduğum kadar da memnun olduğumu inkar edemem. Herşeyden önce kendi mutsuzluğumu zihnimle bizzat kendim yaratıyorum. Böyle bir durumda da -tamamen içgüdüsel olarak yaratıyor olsam da- pek de şikayet etmeye hakkım yok esasen. Ayrıca ben kendi mutsuzluğundan beslenen, kendi kendini tüketen bir garip bünyeyim; kendini yok eden ama bundan vazgeçmesinin -dış müdahale olmazsa- imkansız olduğu kanserli hücreler gibi. Ama bundan mazoşistik bir zevk de alıyorum aslında evet, ne de olsa beni besliyor bu mutsuzluk; beni besleyen şeyin bana zevk vermemesi garip olurdu değil mi?

Ama öte yandan da "insan" olmanın -hiçbir zaman olmak istememiş olsam da- doğası gereği bu mutsuzluk beni en basit anlamda "mutsuz ediyor" (!), yani aynı zamanda da rahatsızım bu durumdan. Aslında benim derdim daha çok yaşamın kendisiyle. Resmen hayatın kendisiyle kavgalıyım, lakin sonu belli bir kavga bu; tükenen ben, kazanan ise hayat olacak, binlerce yıllık medeniyetin ve milyonlarca yıllık doğanın bugüne kadar süregelmiş kanunu değiştirecek gücüm yok maalesef. Ölmek için yalvaran, asırlardır ölümü bekleyen ancak ölümsüzlükle lanetlenmiş ruhlar gibiyim bu dünyada. Hayat beni ne kadar mutsuz ederse, yaşamaktan ne kadar çok acı çekersem o kadar çok yaşayacağım. "Hayat dolu" onlarca insanın "olması gerekenden" erken ölüp, diğerlerinin kalması gibi... Neyse sonuç olarak kendi küçük hapishanemde geçireceğim daha çok vakit var, o vakti nasıl değerlendireceğim ise hala muamma...

[no title 6]

2008-09-01T21:38:00.000+03:00

Ben geldim. - Yazılarımın çoğuna böyle mi başlıyorum ben?, şimdi dikkatimi çekti bak...- Neyse en son kimono defilesinden bahsetmişim, gittim, pek güzeldi, kimonolar falan, baya da kalabalıktı aslında izdiham vardı direk. Neyse ama insanlar kalabalıktan bunaldıkları için defile olayı biter bitmez suşi muşi beklemeden kaçıştı, malum izmir sıcağında 1 saat kadar ayakta onlarca kişiyle dipdibe dikilmek pek hoş bir aktivite değil... Olsun ama insan sayısı azalınca KBDSS'de (kişi başına düşen sushi sayısı) belirgin bir artış oldu. Ben de sınıfta nasıl anlattıysam sushi sevgimi insanlar gelip "alp bak sana sushi getirdim, sen seviyosun ye ^_^ " dediler, ben de azıcık nazlanıp, afiyetle yedim hepsini, aslında pek sushi değildi o şeyler yani sushiydi ama değildi, bi kere nori bulamadık *nori, sushi'nin sarıldığı o yosun* ondan bişiye saramadık, dağılıyodu falan, pirinçler japon pirinci gibi değildi şuydu buydu falan filan ama netiecede o şey "sushi" olarak adlandırılamayacak da olsa lezzetli bir balık yemeğiydi ben sevdim kendi adıma. Yaa öyle.

Bu sushi olayından sonra içimde zaten var olan capon mutfağı aşkı iyice bir depreşip kabardı. Ben de internetten onigiri tarifi bulup yaptım, pek ümitli değildim açıkçası çünkü yazanın 3 katı kadar mayonez koydum ama hem kendim hem de yedirdiğim herkes (annem, babam, kardeşim, amcam, yengem, kuzenim) baya beğendi hatta annem eve misafir gelince de yapar mısın dedi, yaaa. Ben de o gazla bu sefer çin mutfağına dadandım ve kızarmış muz yaptım, yine aynı heyet tarafından o da gayet yüksek puan aldı, bu hafta da çıtayı yükseltim ballı soyalı tavuk deneyeceğim. Kahretsin yetenekliyim, yapıyorum, elimde değil.

Bugün de japonca 3. kura başladım, anlatıcak bişeyi yok ama belirteyim dedim yine de.

Ha bi de bu sabah özellikle erken kalkıp gittim Soul Calibur 4 aldım playstation 3 için -malum şahısların psikolojik baskısı yüzünden- pişman olmadım çok şükür gayet eğlenceli bi oyun hatta baskı unsurlarından biriyle bugün internet üzerinden de kapıştık ve 11-5 yendim, yazının bu kısmını okuyunca bana sövüp yine kudurur heralde :D :D

Bu kadar, başka bişey yok, bu sefer not falan yok, başlık koymayı da unutmadım, tek seferde yayınlayabilirim yazımı, yaşasın.

[no title 5]

2008-08-25T23:29:00.000+03:00

Ya, tam 40 yılda bir blog yazmaya karar verdim yeni gönderi butonunu kaybettim! Tam amaaaan salla moduna giriyordum ki dedim bu kadar kolay pes etme! Hemen kontrol paneline gittim ve o da ne, bloglarım listesinde (topu topu 1 tane var zaten) hiç blog gözükmüyordu, bir an için dedim "ahahah embesil blogger blog'umu sildi benim yapamadığımı o yaptı" ama sonra orada blogunuz kayıp mı buraya tıklayın gibisinden bir şey gördüm hemen tık ettim -blog'u geri elde etme hırsıyla yanıp tutuştuğumdan değil blogger bu kelekliği başkalarına da bu kadar sık mı yapıyor da böyle bir link koyma ihtiyacı içine girmişler diye meraktan- sonra blogger'ın benim gibi tipler için hazırladığı pek aydınlatıcı sayfayı okuduğumda fark ettim ki ben blog'un kayıtlı olduğu gmail hesabıyla değil başka gmail hesabımla oturup şettirmişim, yaa. Neyse sonra doğru adreslen girince güzelcene ulaştım bloga. Böyle işte, aslında ben başka bişi yazcaktım ama bu olay yüzünden unuttum ne yazcağımı ya, neyse artık kader...

Aaa, hatırladım bak, tam da başlık kısmına bişiler kascakken geldi aklıma; başlık bulmaktan o kadar nefret ediyorum ki heralde bilinçaltım çeşitli silahlar geliştirdi bu sürece olabildiği kadar geç maruz kalmam için bu da onlardan biri. Sanırım yani. Neyse benim esas diyeceğim bugün Japonca sınavı olduk kur bitirme sınavı. Veeeeee...
Bi tek ben geçtim!! YEEEEEEY! hatta YAAATTAAAAA!

Şimdi böyle söyleyince çok havalı oldu ama büyüyü bozucam yine de. Aslında ben de geçemicektim 15 (veya 14,5) lazımmış geçmek için sınava giren 5 kişiden 3ü 12 biri de 4 aldı ben de aslında 12 alan 4. kişiydim ama sonra 14 buçuktan 15 oldu benimki yaa. Siz merak etmiyo olabilirsiniz ama açıklıcam ben yine de neden öyle olduğunu. Şimdi bu bi dinleme anlama sınavıydı kek sayılacak bi sınavdı aslında 5 tane doğru yanlış sorusu 2 tane de yanıtı 2-3 kelimeden oluşan "klasik" soru... Şimdi parçada güzel güzel anlatmış eleman 5te okuldan çıkıyorum sonra 7.30da yemek yiyorum yemeğim yarım saat sürüyo sonra da yaklaşık 1 saat ders çalışıyorum diye. Soru da kaçtan kaça ders çalışıyor idi. Ama ben naptım güzelce caponca caponca hesapladım derse 8de başladığını ama "ichi ji kan" yerine "ichi ji kan han" duyduğum için; yani 1 saat yerine 1 buçuk saat duyduğum için 7den 8 buçuğa ders çalışıyor bu inek yazmıştım sınav kağıdına... Neyse ama sonra hoca baktı duruma, gerçeğe en çok yaklaşan benim -aslında tek yaklaşan benim çünkü diğer 3 kişinin o sorusu boştu bi kişi de 7.30-8.30 gibi bişi yazmıştı- ve parçada da "yaklaşık" 1 saat diyor bana 2,5 puan verdi o sorudan böylece 14 buçuktan 15 almış ve kağıt üstünde sınavı "tek geçen" öğrenci olmuş oldum. Gerçi hoca daha kursun en başında kalma falan yok burda sınavlarda hatalarınıza bakıcaz sonra diğer kurda birlikte düzelticez onları ben hepinizi geçiricem demişti. Zaten yarın yine sınav yapıcakmış, ben de yine de giricekmişim sınava... Olsun ama daha iyi -öyle mi? o.O-

Neyse çarşamba günü de kimono defilesi ve bedava suşi var, organize eden de bizim hoca bol bol suşi yicem! YATTTAAAAA! 250 tane suşi olcakmış, herkes yemez heralde suşi -umarım- olmadı ben erken gider 10-15 tane mideye indiririm hem evden haşi de götürcem öyle görmemiş gibi elimle dalmıcam suşilere :D

Neyse hoca dinleme-anlama olayına "çalışma" olsun diye bu akşam bol bol anime izleyin dedi, ödevi yapmamak olmaz şimdi, hadi ben gideyim de anime ödevimi yapayım :D :D :P

edit: püü başlığı unutmuşum, neyse bu yazıya bi no title bahşedeyim, bu arada ben neden bu kadar enerjik bi yazı yazdım acaba, neyse... (bu lafı cidden çok kullanıyorum, neyse... -bak yine-)

edit2: bu yaptığım harbi salaklıktı başlık yazmayı unuttuğumu belirtmek için edit yazdım ama başlığı koymadan yazıyı yayınlaya bastım... Aaa bu no title kaç ki? 3 mü? acaba neyse olmazsa editlerim :P

edit3: evet, edit olayının boku çıktı, neyse diceğimi diyim hemen. Yuh lan 3 mü diyodum 5miş ne ara o kadar yazdım ki ben?

lalala

2008-08-13T22:33:00.000+03:00

Selam blog, ben geldim. Biliyorum çok özledin beni.
En son doğru düzgün bir şey anlattığımdan beri epeyce zaman geçmiş o zamandan bu yana da pek çok şey oldu gerçi ben bunların ne kadarını anlatmaya hevesliyim daha da önemlisi ne kadarını hatırlıyorum orası tartışılır. Olsun en önemlisini söyleyeyim en azından:
JAPONCAYA BAŞLADIM!
yaa çok süper dimi, gerçi bunu söylediğim herkesin "neden çince değil" tepkisinden bıktım (şimdiye kadar 9 kişiye söyledim japonca öğrendiğimi 7 tanesi bunu sordu) ayrıca "neden japonca" sorusunu cevaplamaktan da nefret ediyorum, nasıl anlatayım ben sana şimdi animeydi, japon kültürüydü, "japonlar sevimlidir"di falandı filandı alla alla... ama bu soruyu da savuşturmak için bi kelime buldum; artık soranlara "fantezi" deyip geçiyorum çok böm ve boş bakarlarsa da "aa, ne var japonca öğrenme fantezim vardı işte" diyorum susuyolar zaten. Japonca çok eğlenceli ve sevimli bi dil bu arada biraz ilkel aslında ama o çincenin ilkelliği japoncanın değil hıh! Şimdi bu caponlar 3 adet alfabe kullanmakta; hiragana, katakana, kanji... İlk önce çinlilerden aldıkları kanjiyi kullanmaya başlamışlar bakmışlar olmuyo böyle demişler kendimiz için bi de hiragana yaratalım sonra da yabancı kelimelere de katakanayı vermişler. Katakana çok az işe yarıyor evet hatta bikaç major kelime hariç bi boka yaramıyo olsun onu da seviyoruz estetik bi alfabe kendisi. Ha ilkellik diyoduk dimi, evet, kanjinin ilkelliği şuradan geliyor ki bu alfabeyi yaratan arkadaşlar bi güneş çizip sonra ışın efekti veren çizgilerini atıp güneşi de deforme edip dikdörtgen yapınca al sana güneş'in /gün'ün kanjisi demişler. Mağara resminden hallice yani ama olsun çok güzel yine de ben seviyorum ama kroların kollarında ve/veya arabalarında hunharca katledilen kanjiler görünce içim acıyor. Neyse sonuç itibariyle şu anda hiragana ve katakanayı söktüm 20-25 tane de kanji biliyorum (totalde 1943 tane kanji var, evet biliyorum çok az) günlük hayatta 200-300 tanesi kullanılıyor, kursu bitirdiğimde 700 kanji biliyor olucam inşallah.
Japonca hakkında yeteri kadar konuştum. Diğer konuya geçeyim dedim ama geçecek konu yokmuş... Aaa, şimdi aklıma geldi daha önce bloga yazdım mı hatırlamıyorum ama -bayaa olmuş ben blog yazmayalı ne yazdığımı bile hatırlamıyorum- haziranda 10 günlüğüne moskova'ya gittim ben. Bilimsel proje eğitimi gibi bişey için, şehir merkezinde değildi aslında böyle ormanlar içinde değişik bi yerdi güzeldi yine de. Moskova pek güzel bi şehir lakin bir o kadar da bakımsız bir nevi İstanbul yani... Rusya'ya gitmeden önce buradaki abazaların sokakta her gördükleri rus turista "ahaa, olm, bak lan nataşaaa" demesine illet olurdum -hala oluyorum- ama orada gördüm ki bir miktar haklılık payları var rusların içinde var "nataşalık" senin isteğini umursamadan kucağına falan oturabiliyorlar veya ne biliyim gelip sarılıyolar falan öyle yılışık bi millet, olsun değişik insanlar yine de, rusları sevdim gibi yok sevmedim aslında daha doğrusu ne sevdim ne sevmedim nötrüm... Neyse...
Iııı... Ne kaldı anlatıcak, kalmadı heralde kaldıysa da hatırlamıyorum bununla idare ediceksiniz.
Ha bak aklıma geldi yazıyı bitirmeden şunu da söyliyim ki bu tatil olması gerekenden çooooooook daha hızlı geçti! Evet, yaz tatilleri hızlı geçer, hissedilmez, carttır curttur ama bu ne kardeşim ya! Daha dün japoncaya başladım bi baktım 6 hafta olmuş ağustos'u yarılamışız, okulların açılmasına 26 gün kalmış! dedim noluyoruz, yavaş biraz. Ama beni dinleyen yok tabi kör olasıca zaman tüm hızıyla akmaya devam ediyor maalesef... Yaz da bitmiş oldu resmen hatta yüzdeye vurursak yaklaşık %67'si bitti. yaaa. uffff. bunaldım bak aklıma gelince. neyse şu yazıyı bitiriyim artık, destan oldu mübarek.

Hadi ben kaçtım blog.
Oyasumi nasai.

edit: artık siz de biliyorsunuz, başlık konusunda asla yaratıcı olmadım; neden bilmiyorum bu yazıya bir no title # koymak da istemedim böyle oldu işte, kader...

edit2: ben neden kanjiyi öyle aşağılamışım ki mağara resminden hallice falan, ben severim kanjiyi, ayıp, kendimi esefle kınadım.

Black Symphony Trailer

2008-08-02T22:53:00.000+03:00

Ahhh, ahhh acı içindeyim. Within Temptation'ın yeni DVDsi 22 Eylül'de çıkıyor konserlerin hepsi birbirinden muhteşemdi bense birine bile gidemedim. Geçende yayınlanan trailer bile acı verici...

Freedom is only a hallucination...

2008-05-21T22:22:00.000+03:00

Ah, ben geldim yine, uzuuun bir aradan sonra... O arada geçenleri anlatmıyorum bile çünkü dün olanlar bile hafızamın derinliklerinde yerlerini alıp bilinçaltına gitme yolunda sıraya girdiler bile...

Neyse o halde şu andan bahsetmem gerek. Şu an içinde bulunduğum vaziyeti anlatabilmem çok zor aslında çok zor değil neredeyse imkansız. Sonsuz bir sıkıntı içindeyim, ama bu sıkıntı herhangi bir "can sıkıntısı" değil; tüm benliğimi saran, vücudumun en ufak zerresine kadar her yerimde kendini hissettiren, boğucu, yoğun ve iç karartıcı bir sıkıntı bu. Öyle bir sıkıntı ki kendimi her an patlayacak şişmiş bir balon gibi hissediyorum. Hani denir ya "içim şişti" diye aynı o hesap benimki de. Kelimenin tam anlamıyla içim şişti. Aslında sıkıntı bu garip şeyi tanımlamak için uygun kelime değil ona acı demeyi düşünmüştüm ama bu şey acı değil bundan eminim ne olduğunu bilmiyorum ama ne olmadığından eminim en azından; ben de o yüzden eski dostum sıkıntının adını bahşettim bu belaya...

Bilmiyorum acaba bu durumda olan tek ben mi varım yoksa başkaları da var mı, ama çok da umrumda değil artık hiç bir şey, başkaları olsa bile neyi değiştirecek, hayatım yeniden anlam mı bulacak? Böyle bir hiçliğin tam ortasında buldum işte kendimi, ne yapmam gerektiğini, ne düşünmem gerektiğini, nasıl davranmam gerektiğini, ne hissetmem gerektiğini kısaca hiç bir şeyi idrak edemeyecek beni adeta paralize etmiş sonsuz boğucu bir boşluk...

Nankörlük edip etmediğimi de düşünüyorum bazen soruyorum kendime "Nankörlük mü ediyorsun?" diye ama yo, hayır bu nankörlük değil maddi hatta manevi pek çok şeye sahip olabilirim ama bu yine de bu içinde bulunduğum durumu ortadan kaldıracak bir mazeret değil... Gerçi nankörlük ediyor olsam da çok umrumda değil, ne hissettiğim, nasıl düşündüğüm için kendime asla kızmadım, bundan sonra da kızmayı planlamıyorum; Freud'un da dediği gibi "Ben bir insanım ve insanca olan her şey bana tanıdık." Belki herhangi birine göre daha az insancıl biriyim, belki bazı duygularım minimal düzeyde hatta yok denecek kadar zayıf ama bu benim de insan olduğum gerçeğini ortadan kaldıramıyor maalesef. Oysa ben de isterdim Nietzsche'nin "üstinsan" tanımının canlı bir örneği olmayı ama olmuyor işte...

Neyse 3-5 dakikada baya bi yazmışım farketmeden, bu kadarlık yeter. Bi ara gelir bişiler daha yazarım.

Adios.

Viva La Muerte!

2008-05-14T20:39:00.000+03:00

"Bu toplumda 'biliyor olmak' mutlak surette bir haksızlığa maruz kalmak demektir; çünkü bilgi borçlandırır, 'anlamak' zorunda bırakır. Cahil, acıma duygusu uyandırır. Yıkıcılığı bağışlanır. Bu, onların lüksüdür. Oysa, aydın, bilgilenmek gibi bağışlanmaz bir suçtan müebbeden mahkum edilmiştir. Bastığı yerde ot bırakmayan cahili vicdanının demir parmaklılıkları arasından seyreder..."

Alev Alatlı

dragon!

2008-02-17T13:04:00.000+02:00

zaten ayda yılda bir yazıyorum onda da abudik gubidik bi oyun zamazingosu koyucam buraya, sevmem normalde böyle şeyleri, ona buna tıkla falan lakin bu eğlenceli bişeye benziyor, böyle ejderha yumurtan oluyor falan :p

edit: ne bu be öfff, hiç eğlenceli değilmiş bunu fark ettim, oyuna bir daha girmedim bile... dragon lafı görünce nasıl heyecanlandıysam artık... gayet dandikmiş işte, neyse kader,kısmet işleri bunlar...

[no title 4]

2008-01-20T20:39:00.000+02:00

Çok pis canım sıkıldı, bi de ... yapasım var kalıbına takmış durumdayım sinir bozucu bir şekilde hiç hoş değil, bugün de tüm gün paso evdeydim civilization falan oynadım ama uyuz oldum; savaştayım şimdi ben öndeyim 2-3 şehir falan almışım askeri olarak da daha üstünüm teknoloji olarak da ama salak yapayzeka güzel güzel orduları topluyor fakat bunları beni püskürtmek için değil güzelim başkentimi almak için kullanıyor! Bir bakmışım 14-15 nüfuslu bi dünya wonderlı canım başkentim gitmiş! En yakın saveden tekrar açmaktan helak oldum valla. Neyse, dün de annemin doğumgünüydü akşam yemeği aile saadeti modunda geçti allahtan aşırı kalabalık bi aile değiliz çok sıkılmadı canım. Ha bi de beni kim görse moralin mi bozuk, noldu? diyor halbuki ben hiç farkında değilim benden başka herkes moralimin bozuk olduğu kanaatinde yani... Öf, özel bişeyler de yazmıyorum zaten, yine yer kapladım neyse, no title sonuçta istediğim gibi saçmalarım, size ne alla alla...

[no title 3]

2008-01-15T21:51:00.000+02:00

evet, günde 2 yazı yazmak hiç de yaptığım bir şey değildir, matah bir şey yazmıcam zaten, perfect circle - the fiddle and the drum üzerine anathema - temporary peace (bikaç bin kere) + anathema - pressure çaktım, depresifim haliyle, onu söyliyim dedim, çok pis ediyor adamı bunlar, aman üst üste denemeyin... Benden söylemesi...

[no title 2]

2008-01-15T20:15:00.000+02:00

Ne kadar bayık bir gün, ne kadar bayık bir hafta, ne kadar bayık bir ay! Yeni yılın ilk aynı yarıladık ve bana yılbaşı 4-5 ay önceymiş gibi geliyor. Hayatım tüm monotonluğu ile devam etmekte, aslında monotonluk dışında bir şey beklememem gerek zira herhangi bir atraksiyon yok hayatımda, en fazla oynadığım bi oyunda bişi yapabilirim o kadar... Aslında sorun biraz da bende sanırım, çünkü benden başkası benle aynı 15 günü geçirmiş olsaydı eminim anlatacak pek çok şey bulabilirdi... Olsun artık beni de böyle kabul edeceksiniz... Bu arada bir şey daha fark ettim, muhtemelen bu yazı blog'umdaki en bayık yazı... yaaaa...

Kişilik Testi

2008-01-06T15:39:00.000+02:00

Bi kişilik testi yaptım bi sitede, böyle şeyleri çok severim ben, evet, quiz sitelerine üye de olurum hatta :P sonuçlarını koymak için kodlar varmış, yayınlayayım şimdi herkes görsün ben neymişim... %100 doğru diyemiyiciğim lakin tuttu sayılır.

Advanced Global Personality Test Results

Extraversion |||| 20%
Stability |||||||||||||||| 70%
Orderliness |||||||||| 36%
Accommodation |||||||||||| 43%
Interdependence |||||| 30%
Intellectual |||||||||||||||||||| 83%
Mystical |||||||||||||||||| 76%
Artistic |||||| 30%
Religious || 10%
Hedonism |||| 16%
Materialism |||||||||||||| 56%
Narcissism |||||||||||||||| 63%
Adventurousness || 10%
Work ethic |||||||||||| 43%
Self absorbed |||||| 30%
Conflict seeking|||||||||||| 50%
Need to dominate|||||| 30%
Romantic || 10%
Avoidant |||||||||||||||||||| 83%
Anti-authority |||||||||||||||| 63%
Wealth |||||||||||||||| 70%
Dependency || 10%
Change averse |||||||||| 36%
Cautiousness |||||||||||| 43%
Individuality |||||||||||||||||||| 83%
Sexuality |||||| 23%
Peterpan complex|||||| 30%
Physical security|||||||||||||||||||| 90%
Physical fitness |||||||||||||||||| 77%
Histrionic |||||||||||| 43%
Paranoia |||||||||||| 43%
Vanity |||||||||||||| 56%
Hypersensitivity|||||| 23%
Indie |||||||||||| 43%

Stability results were high which suggests you are very relaxed, calm, secure, and optimistic..

Orderliness results were moderately low which suggests you are, at times, overly flexible, improvised, and fun seeking at the expense of reliability, work ethic, and long term accomplishment.

Extraversion results were low which suggests you are very reclusive, quiet, unassertive, and secretive.

trait snapshot:
secretive, reclusive, messy, disorganized, introverted, unassertive, rarely worries, dislikes large parties, does not like to fit in, does not need to control others, solitary, ambivalent about chaos, tough, leisurely, does not respect authority, not aggressive, observer, abstract, impractical, dislikes leadership, daydreamer, bizarre, does not make friends easily, not a perfectionist, suspicious, rarely irritated, strong physical instincts, unsympathetic at times, risk taker, submissive, weird, sarcastic, strange

[no title]

2007-12-07T19:07:00.000+02:00

Süpriz falan yapmadım işte 1 ay falan bişi yazmam dedim nitekim tarihe bakıyorum veee evet 1 ay 4 gün olmuş son yazımdan beri...

Neyse yazcak çok şey var aslında ama yazacaklar fazla olduğu için üşendim şimdi hepsini anlatmaya hatırladıklarımı özet geçeyim:

1- Brüksele gittim
2- Çok feci hasta oldum, boğazımdan kan falan geldi ve aynı günkü fizik sınavında boş kağıt verdim

evet bu kadar işte, çok bi şey olmamış aslında ama olsun Brüksel başlı başına bir olay; şimdi burda gezimi anlatmam bekleniyor ama hiç anlatamıycam çok uzun sürüyor çünkü. Ama güzeldi bunu söyleyebilirim, Fransızcamı konuşturdum yine ,ehem ehem, zaten esas maksadım gezmek ve fransızca pratik yapmaktı yoksa Brükselde matah bir şey yok, normalde olsa gitmezdim ama işin ucunda okulu ekmek olunca... Neyse bak anlatmıyım dedim yine de baya konuştum Brüksel hakkında ve şu anda lafı uzatarak saçmalamaya başladım, sen de sıkıldın (burda sen, okuyucu oluyor) sıkılmadım deme, yemem, ben bile sıkıldım çünkü. Neyse (bu 2. neyse oldu yok 3 mü amaan kim sayıyor ki)... Allah kahretsin ne yazacağımı unuttum parantez içini doldururken, saniye saniye yaptıklarımı yazıyor olmamdan bu yazının düşünülmeden yazılmaya girişilmiş amaçsız bir yazı olduğunu da anladın sen tabi ki, dimi? (Sen için bkz. ilk parantez) Höfff sıkıldım ben gidiyorum, biraz müzik dinliyim.

Ha bak tam Publish Post'a basıcam başlık koymadığım aklıma geldi, nefret ediyorum şu başlık bulma işinden hiç koymasam da yazının başını alıp ... koyuyor sonuna ona da ayrı kıl oluyorum en iyisi yine bişiler uydurmak... Haha sevdim ben bu no title olayını artık hep bunu kullanıcam.

Neyse... (kaç oldu sen say, ben yoruldum)

[ ]

2007-11-03T10:58:00.000+02:00

Blog affettim seni, sakın bana suçum neydi diye sorma! biliyosun sen kabahatini! (tamam, belki suç yok ama olsun günah keçim yine de sensin) Olsun ama ben yine de büyüklük yapıp seni affediyorum ve o kodların paslanmasın diye arada girip bişiler yazıcam yine, aha bak şimdi bile yazıyorum. Hadi yine iyisin, sadece 1 ay girmedim, seni hepten kapatmadığıma şükret; gör işte ben aslında senin gibi sanal kodlara bile ne kadar merhametli davranıyorum. İnsanlar neler diyor bana, ayıp vallahi.

Neyse sonuçta tekrar döndüm bu blog denen zamazingoya, ama şimdi bi yazı yazdım benden 1 ay falan bişey beklemeyin ama yine de ben her zaman sürprizlerle dolu olduğum için sizi şaşırtabilirim, hahay! *yarı-megaloman mod o.O*

!!!!!

2007-09-27T22:27:00.000+03:00

sinirlerim bozuldu ne güzel yazı yazmak istiyodum tüm hevesim kırıldı, yazmıcam hiç bişi işte! yarın da silicem bu blogu zaten! (bu fikri aklıma sokan kendini biliyor :p ) off gece gece uyuz oldum, kardeşim de 2 kelime fransızca konuşmaktan aciz zaten herşeyi bana soruyor, tövbe tövbe, ben onun kadarken evde fransızca bilen yoktu kendi öğrensin banane! Offff bak nasıl sinir oldum bir anda herşeye, batsın bu dünya moduna girdim direk. Lanet okul, bak o da aklıma geldi sinirlerim hepten altüst oldu, gidiyorum ben! İşe yaramaz blog! Beş para etmez şey!

the poet and the pendulum

2007-09-27T22:20:00.000+03:00

bişi yazcağım yok sadece şarkının sözlerini koyayım dedim

The Poet And The Pendulum

”WHITE LANDS OF EMPATHICA”

The end.

The songwriter`s dead.
The blade fell upon him
Taking him to the white lands
Of Empathica
Of Innocence
Empathica
Innocence

”HOME”

The dreamer and the wine
Poet without a rhyme
A widowed writer torn apart by chains of hell

One last perfect verse
Is still the same old song
Oh Christ how I hate what I have become

Take me home

Getaway, runaway, fly away
Lead me astray to dreamer`s hideaway
I cannot cry `cause the shoulder cries more
I cannot die, I, a whore for the cold world
Forgive me
I have but two faces
One for the world
One for God
Save me
I cannot cry `cause the shoulder cries more
I cannot die, I, a whore for the cold world

My home was there `n then
Those meadows of heaven
Adventure-filled days
One with every smiling face

Please, no more words
Thoughts from a severed head
No more praise
Tell me once my heart goes right

Take me home

Getaway, runaway, fly away
Lead me astray to dreamer`s hideaway
I cannot cry `cause the shoulder cries more
I cannot die, I, a whore for the cold world
Forgive me
I have but two faces
One for the world
One for God
Save me
I cannot cry `cause the shoulder cries more
I cannot die, I, a whore for the cold world

”THE PACIFIC”

Sparkle my scenery
With turquoise waterfall
With beauty underneath
The Ever Free

Tuck me in beneath the blue
Beneath the pain, beneath the rain
Goodnight kiss for a child in time
Swaying blade my lullaby

On the shore we sat and hoped
Under the same pale moon
Whose guiding light chose you
Chose you all

” I`m afraid. I`m so afraid.
Being raped again, and again, and again
I know I will die alone.
But loved.

You live long enough to hear the sound of guns,
long enough to find yourself screaming every night,
long enough to see your friends betray you.

For years I`ve been strapped unto this altar.
Now I only have 3 minutes and counting.
I just wish the tide would catch me first and give me a death I always longed for ”.

”DARK PASSION PLAY”

2nd robber to the right of Christ
Cut in half - infanticide
The world will rejoice today
As the crows feast on the rotting poet

Everyone must bury their own
No pack to bury the heart of stone
Now he`s home in hell, serves him well
Slain by the bell, tolling for his farewell

The morning dawned, upon his altar
Remains of the dark passion play
Performed by his friends without shame
Spitting on his grave as they came

Getaway, runaway, fly away
Lead me astray to dreamer`s hideaway
I cannot cry `cause the shoulder cries more
I cannot die, I, a whore for the cold world
Forgive me
I have but two faces
One for the world
One for God
Save me
I cannot cry `cause the shoulder cries more
I cannot die, I, a whore for the cold world

Today, in the year of our Lord 2005,
Tuomas was called from the cares of the world.
He stopped crying at the end of each beautiful day.
The music he wrote had too long been without silence.

He was found naked and dead,
With a smile in his face, a pen and 1000 pages of erased text.”

Save me

”MOTHER & FATHER”

Be still, my son
You`re home
Oh when did you become so cold?
The blade will keep on descending
All you need is to feel my love

Search for beauty, find your shore
Try to save them all, bleed no more
You have such oceans within
In the end
I will always love you

The beginning.

The songwriter's dead

2007-09-26T20:57:00.000+03:00

Nightwish'in yeni albümü 'promo guy'sız olarak nete sızmayı başardı sonunda.
Ben de tabi ki modern çağın teknolojik imkanlarından faydalanarak bu güzide albümü indirdim, aslında heyecanlıydım çünkü kendimi albümü hiç dinlememiş kabul ediyordum; o promo guy araya girip hangi şarkıyı dinlemekte olduğumu söyleyince sinirlerim bozuluyordu ve neden bilmiyorum ama bu güne kadar şarkıları hep kulağımın gerisinden dinliyordum. Neyse lafı uzatmaya gerek yok...

Önce bir albüm incelemesi yapmayı planlamıştım aslında ama daha sonra garip bir şekilde "The Poet and The Pendulum"ın etkisinden çıkamadığımı fark ettim.
Bu şarkıyı dinlerken kendimi çok farklı hissediyordum, sanki benim gibi bir hödük değil de son derece duygusal biri şarkıyı dinliyormuş gibi oluyordu, rahatsız edici geldi bu his..
Aslında benim gibi birinde böyle bir etki yaratabiliyor olması bile şarkının başarısı sayılabilir (çok subjektif bir bakış açısı ama öyle...) Daha sonra şarkının sözlerini daha detaylı incelemeye karar verdim; bu kadar muhteşem bir şarkının uyduruk sözleri olamazdı, değil mi? Hakikaten değildi de...
Evet, gerçek bir edebiyatçı gibi muhteşem bir şiir yazmıştı adeta! Sanat yapma derdi olduğunu hiç sanmıyorum, bir şiirde olması gereken dil özelliklerini taşıdığından da pek emin değilim ama ne olursa olsun eğer iyi bir şiir etkileyici olmalıysa bu gerçekten muhteşem bir eser! Zaten şarkının ilk sözlerinin "The End" son sözlerinin ise "The Beginning" olması ayrı vurucu.
Şarkı o kadar büyüleyici ki kimin söylediğinin pek bir önemi kalmıyor; küçük bir çocuk, kötü sesli bir yetişkin, muhteşem yetenekli bir mezzo-soprano veya sesi çatlayan bir ergen... hiç fark etmez (aslında fark eder ama siz anladınız ne demek istediğimi :p), tanımlanamayacak kadar güzel, büyüleyici, muhteşem, olağanüstü vb bu şarkı için sıradan sözcükler olarak kalıyor.
Şarkıyı sözlerini bilerek dinleyip de içi burkulmayan birisi varsa, beri gelsin!

Neyse, fazla yumuşak oldu, fazla duygusal olduğuna kanaat getirip yazıyı tıraşlamadan yayınlayayım en iyisi...

Edit: Tıraşladım işte NHA!

2007-09-14T14:13:00.000+03:00

eski yazılarıma göz atıyordum yazlıkta sevimli bir çocuk görmüşüm sevimli olduğunu iddia etmişim, önce çocuğu hatırlamadım bile, sonra hatırladım kimi kastettiğimi ama tekrar düşününce çocuk hiç de sevimli değil bunu fark ettim, bildiğin velet, tek avantajı gürültücü değil, o kadar bir özelliği yok, heralde ses çıkarmadığı için bir an şoke olup sevimli olduğunu düşündüm çocuğun, ama yok dediğim gibi sıradan, çocuğa yaptığım haksız övgüleri geri alıyorum, velet...

Uyuz MSN!

2007-09-14T13:41:00.000+03:00

Evet çok sade ve sıradan başlık ancak gerçek (bir yazıma da kendi attığım başlığı eleştirmeden başlasam iyi olacak, neyse...). Dün de aynı şeyi yaptı bugün de, hayır sıradan ve kabul edilebilir uyuzluklarını kastetmiyorum. Bu sefer durum çok ciddi, anlatınca anlayacaksınız durumun vahametini, anlatayım o zaman;

Şimdi bendeniz MSN Live denen ve 8.0 olarak da tanımlanan o iğrenç sürümden hiç hazzetmem, düne kadar da 7.5 sürümümle gayet mutlu bir şekilde o live denen uğursuza ihtiyacım olmadan msn'e girebiliyordum ancaaak dün saat 11 sularında her zamanki gibi msne girmeye çalıştığımda körolasıca msn oturumu açmadı ve aynen şu uyarıyı verdi: "Daha yeni bir sürüm var. Devam edebilmeniz için yeni sürümü yüklemeniz gerekir. Bunu şimdi yapmak istiyor musunuz?
-Evet
-Hayır"

şeklinde lanet bir şey çıkıyor. Protesto ediyorum live yüklemicem 7.5 yoksa ben de msnde yokum. hıh!

bloga girmek istemeyen insan sendromu

2007-09-12T23:28:00.000+03:00

blog denen sanal zamazingoyu boşladığımı fark ettim üstelik bu sefer sebep yazacak bir şeyim olmayışı da değildi, pek çok şey vardı anlatılacak ama olmayan şeyler listesinin başında yazma isteği geliyordu. peki neden?

basit, (hayır değil) çünkü ııı, tamam sebebini bilmiyorum ama en azından sebep uydurmaya çalışarak bu yazıya bir konu bulmuş oldum, artık benim kendi kendimi tatmin etmek için aradığım sebepler sizi ne kadar cezbeder orasını bilemem ama...

neyse ilk teorim her zaman arkasına saklandığım; evet, üşengeçlik ve tembellik! yazacak şey olmayınca bahanem daha kabul edilebilir oluyor, "yazacak şey olsa yazayım, ama yok" diyerek insanları kandırıyorum ama üşengeçlik vakalarında durum daha farklı yazacak şey biriktikçe "amaaan yazcak çok şey var kim uğraşacak onların hepsiyle" mantığı yürütüyorum ve sonuç olarak aynen şimdi olan şey oluyor, bloga girmiyorum.

ikinci teorim ise bloga girerken yaşadığım fiziksel güçlükler, nedir bunlar derseniz, (ki dediğinizi varsaymalıyım yazıya devam etmek için...) ilk olarak blogun adresini hatırlamak veya sık kullanılanlar listesinin içinden bulup çıkarmak bunu geçince esas uyuz edici kısım geliyor, "beni hatırla" kutusunu işaretlememe ve firefox parola yöneticisinin hafızısına kullanıcı adımı ve şifremi kaydetmeme rağmen bloguma her girişimde oturum açın kısmıyla karşılaşıyorum iki saat oraya mail adresi şifre falan yazmak çok zor geliyor.

üçüncü teorime gelince o ise tamamen benle ilgili, bloguma yeteri kadar ısınamadım ve canım bir şey yazmak istemiyor sanırım...

Neyse bu seferlik bu kadar en mantıklısı üçüncüsü gibi, ama diğerlerinin de gerçeklik payı var. Ha bu arada ben İtalya'ya gittim döndükten 3 gün sonra da rock n coketa within temptation'ı izledim, bir ara onları da yazayım. hadi iyi geceler.

-_-'

2007-07-19T17:01:00.000+03:00

Her zamanki gibi bu sefer de başlık bulamadım, neyse çok ahım şahım bir şey yazacağım da yoktu zaten; 15 gün geçmiş bir şey yazmamışım kısa bir özet geçeyim dedim.
15 günün her bi dakikası olabildiğine boş, olabildiğine verimsiz ve olabildiğine sıkıcı geçti. Evet aynen öyle; puzzle almıştım geçen yaz gibi bu yaz da yaparım diye kenarları bitirip bi köşeye attım, bilgisayarda da faydalı bi şey yaptığım yok, bütün gün boş boş oturuyorum, geçen cuma yazlığa gittim dün geldim işte yazlıkta da pek bi olay yoktu ama sıkılmadım allahtan, kuzenim falan vardı bir de annemin bi arkadaşı gelmiş yazlığa ama ben de iyi anlaşıyorum onla, eğlenceli biri... neyse şu 15 gün sürecinde önemli olan şey ise tüm hayatımda bir ilke imza atmam. İlk defa bir çocuğu "işe yaramaz velet, lanet gürültücü şey" vb şeklinde tanımlamadım hatta sevimli buldum. Yaaa böyle değişimler yaşıyorum işte. Çok sevimliydi hakkaten, 4. sınıfa geçecekmiş. O da benle aynı gün gelip aynı gün döndü, gerçi o istanbulda oturuyor ama olsun...

Neyse böyle işte bi halt yok görüldüğü gibi, ben yine sıkıldım zaten, gidiyorum.

sıkıldım

2007-07-04T21:58:00.000+03:00

sıkıldım ve mutsuzum, neden, çünkü öyle olmak istiyorum. O kadar...

hede hödö

2007-06-30T00:58:00.000+03:00

Ne güzel sakin ve eğlenerek geliyordum bloga sayfa bulunamıyor dedi ilkinde yenile deyince açıldı blog insan artık kendi bloguna bile bi kerede giremiyor demek ki püü yazıklar olsun! Sinirim bozuldu bak yazmıcam işte, kaybol, aptal blog.

Game over...

2007-06-28T20:49:00.000+03:00

Bugün Death Note'un 37. yani son bölümünü izledim zaten 36. bölümden adrenalin tavan yapmıştı. Bu bölümde de bir şey değişmedi zaten bence 36 ve 37yi tek bölümmüş gibi incelemek lazım. Sonu tahmin ettiğim gibi oldu yani tam olmadı aslında, oldu ama... neyse şimdi açıklayayım, gereksiz "oldu da olmadı" geyiği yerine; şimdi sonuçta gelinen nokta tahmin ettiğim gibiydi ama o noktaya gelişte olanlar hiç de beklediğim gibi değildi. Uyarmadan canım sonunu söyleyip en büyük spoilerı çakmak istiyor ama bugün iyi günümdeyim söylemicem... veya söylicem ama uyarıyorum işte...

SPOILER ÖTESİ, OKURSAN BOKU YEDİN SONUNU SÖLİCEM:

Nasıl oldu uyarı güzel mi?

veya

spoiler:

böylece kimse görmez löp diye okurlar bana kızınca da ee ben söylemiştim eheh derim ama yok sevmedim bunu

OKUMAAAAA!

-bu nasıl? -çok salakça -biliyorum. Zaten yapılmaması gerekeni yapmak insan doğasının temelinde var bkz. yasak meyve olayı bkz. "kuralar çiğnenmek içindir" sözü falan filan, neyse felsefeye hacet yok kısaca bu da olmayacak uyarı şeklim... felsefe demişken şu nasıl:

Okumak ya da okumamak, işte bütün mesela bu!

Çok klişe dimi? Sevmedim, hem boşuna Shakespeare'in sözünün içine etmeye de gerek yok.

Sanırım spoiler uyarısı bulamadığım için söyleyemicem sonunu, üzgünüm (hayır değilim) ama bir dakika! işin ucunda anime keyfinizi zehir etmek var, yani mutlaka söylemeliyim sonunu NHOAHA neyse insanmış taklidi yapmaya dönersen ne diyorduk evet, spoiler...

Ufff çok sıkıldım söylüyorum işte bu cümle de uyarı olsun bana ne okucak olan sizsiniz, hıh!

Hani Light vardı ya ben yeni dünyanın tanrısıyım triplerine giren, yeni dünya amerika değil bu arada (bööeeee iğrenç) neyse işte onun foyası meydana çıkıyo tam 40 saniye geçiyo bu salak diyo "Near, It's my win" diye. Sonra zaten defter sahte çıkıyo hiçbiri ölmüyo tabi Light göte gelmiş oluyor bu durumda, sonra psikopata bağlıyo bağırıyo çağrıyo tuzak muzak diyo sonra birden eski ağır abi havasına dönüyo böyle onun gerçek olduğunu nerden biliyosun falan diyo gerçi Near 5-6 saniyelik bir açıklamayla gerçek olduğunu kanıtlıyor ya neyse. İşte hani bunun bi saati vardı içinde Death Note'tan koparılmış parça var bunu çıkarıyo tam yazcak hani süt bi tip vardı ezik bişey Misa'yı seven falan safça hafif salaktan bişey işte o Light'a ateş ediyo yazamıyo o yüzden sonra tam kanla yazcakken Light'ı kurşuna diziyolar resmen (yine de ölmüyo ya helal olsun) neyse Light kaçıyo falan sonra kaç bölümdür görünmeyen Ryuuk (özlemişim keratayı) çıkıyor karizma bir şekilde bir kuleye tünemiş olarak ve şu sözleri söylüyor (tırnak açamıcam çünkü tam sözleri ezberlemedim): dünyaya gelen ilk death note'u bulan insan ile shinigami arasında yapılan ve bugüne kadar gelen anlaşmaya göre sen herkesi öldürebilirsin ama ölüm vakti geldiğinde adını deftere yazacak olan shinigami olacaktır işte ölüm zamanında adını deftere yazan da ben olacağım, henüz ölmedin; hapse gireceksin ve o hapiste ölmeni beklemek çok sıkıcı olacak ama ne fark eder ki sen kaybettin Yagami Light, ve öldün sayılır...
İşte aşağı yukarı bu sözleri söyliyip deftere çat diye yazıveriyor onun adını. Sonra duygusal bir müzik eşliğinde Misa falan çıkıyor, bikaç kere Light'ın cesedini gösteriyorlar falan filan sonra siz açık kalan ağzınızı kapatırken oldukça duygusal bir müzikle anime tamamen bitiyor...

Yaaa işte böyle, çok koyuyor izleyince ah aaah. Neyse spoiler bitti ama benim yazacaklarım da bitti neyse hadi bay bay...

Aptal blogspot

2007-06-27T00:16:00.000+03:00

Kör olasıca blog! Bi hayrını görmedim senin, canım sıkıldı iki üç bir şey yazarım sıkıntım gider diye açtım bi halta yaramadın! başka ne işe yarıcaktın ki zaten, aptal şey, ama hata bende; üç beş tane kodun bir araya gelmesiyle oluşan ve senin salak salak şeyler yazıp başkalarının da senin yazdığın salak salak şeyleri okuduğu bir sayfadan ne bekleyebilirdim ki! Zaten körolasıca senin lanet sahibin blogspot da ayrı bir uyuz bana bir link verdiydi uzunca bişey dedim ben bunu ezberleyemem millete blog linki falan veremem kendi kendime yazarım dediydim ama şimdi bi baktım gayet klostrofobikvampir.blogspot.com yazınca giriliyormuş buraya.

Topunuz işe yaramazsınız! Lanet şeyler!..

Sıkıldım...

2007-06-25T01:31:00.000+03:00

Eh bu yeni bir şey değil ben hep sıkılırım zaten, saat de gecenin 1 buçuğu yapacak hiç bir şeyim yok. Zaten bu saatte ne gibi bir atraksiyon bekliyorsam... Uff canım sıkıldı blog yazdım işte bu blogun açılış amacı bile sıkıntı zaten sıkılınca yazmıcaksam ne zaman yazıcam dimi ama!

Sıkıldım işte var mı! Yazdım da ohhh...

Başlangıcın bitişi; bitişin başlangıcı

2007-06-21T22:27:00.000+03:00

Böyle bir başlık görünce egzantrik bir yazı bekleyebilirsiniz ama beklemeyin sadece dikişlerim alındı onu yazayım dedim. Bu başlığı neden attım çünkü daha çekilecek bir diş daha var yani bu diş bir başlangıçtı ve işi bitti bu bağlamda başlangıcın bitişi diyebilirz öte yandan daha optimistik bir bakış açısıyla 2 dişten biri bitti yani bitişe sadece 1 diş kaldı bu taraftan bakınca da bitişin başlangıcı oluyor bu olay. Klasik yarım dolu bardağa bakıp yarısı boş veya yarısı dolu deme olayı işte yeni bir şey yok. Ne bekliyodunuz ki zaten, töbe töbe...

Bööö

2007-06-20T21:57:00.000+03:00

Niye bu kadar laubali bir başlık attım bilmiyorum sanırım konu bulamadığım gibi başlık da bulamadığım için... Bende mi bir yamukluk var yoksa yazacak bir şeyinin olmaması normal bir durum mu? Öyle sanatçı, şair falan da değilim yazacak bir şey olmayınca iki şiir falan attırıvereyim. Benim işim gücüm ukalalık yapmak, ona buna dil uzatmak, bilmiş bilmiş laflar etmek, insanları uyuz etmek, insanlara uyuz olmak falan filan. Eh bu nitelikler içinden nasıl bir konu çıkarmamı bekliyorsunuz "sivridilli olmanın 10 kuralı" falan diye bir şey mi yazacağım?! -ki aşırı sivridilli biri değilim- Neyse konusuzluk konusu üzerine kısa da olsa bir şeyler yazmış oldum pek bilinçli olmadan...

Pain, endless pain...

2007-06-14T14:43:00.000+03:00

Çok dramatik bir başlık oldu, ama acı çektiğim falan yok sadece dişimi çektirdim. Aslında aldırdım desek daha doğru...

Şimdi bildiğiniz gibi bendeniz 15 yaşında bir gencim, fakat fiziksel gelişim konusunda biraz hızlı ilerliyorum -ki bazen çok sinir bozucu olabiliyor; bu da öyle bir durum- İşte bu gereksiz hızın bir sonucu olarak 20'lik dişlerim gelmeye başlamış! Abukluklar buradan başlıyor, bir kere 15 yaşında 20'lik diş çıkarmak ayrı bi abukluk ya neyse...

Bu gereksiz hiç bir yere sığmayan ve insanların %90 ı tarafından mecburen çektirilen diş, benim zaten dar olan çeneme de sığmadı tabiatiyle. Üstelik bu diş olması gerektiği gibi diş etine dik değil çapraz olarak diğer dişin üstüne üstüne doğru ilerliyor! Ve sonuç: 2 yıl tel takarak hizaya soktuğum dişler yeniden çarpılıyor! Tabii ki bunları fal açarak öğrenmiyoruz (hmm aslında neden olmasın ki, ben bi fal bakıyım bu yazıdan sonra) film çektirdik de öğrendik, neyse... Sonra filmi gören pek sevgili doktorum operasyonla dişi pardon "dişleri" (çifter çifter geliyor bu namussuzlar) almamız gerek dedi. Önce "hıı diş çekilcek yani peki napalım" falan diyorsunuz ancak sonra acı gerçekle yüzleşiyorsunuz; ameliyat! Ameliyat da bildiğiniz genel anesteziyle sizi uyutup işlerini bitirip bıraksınlar tarzında değil lokal anesteziyle; yani sadece çenenizin gerekli kızmı uyuşacak ve siz ağzınız açık bir pozisyonda mal mal operasyonu seyredeceksiniz.

Neyse, ameliyat günü geldi çattı. Her şey çok güzel başladı aslında sırıtkan ve iyimser bir doktor, arkada Buddha-Bar tarzı rahatlatıcı müzik falan filan... Oturdum koltuğa ağzım uyuşturuldu işte her şey mükemmel hiç bir şey hissetmiyorum, dişeti kesildi falan sonra bir baktık meğer diş diğer dişin üstüne üstüne değil altına altına gidiyormuş yani yaslanmış diğer dişe ona da eyvallah dedik başladık dişi parçalamaya -bunlar yapılırken de kerpeten, testere, örs falan gibi aletlerin steril ve minyatür olanları kullanılıyor- sonunda dişi dörde bölerek çıkarmayı başardık (böyle uzun sürüyormuş gibi gözüküyor ama yarım saat ya sürdü ya sürmedi). Neyse dişeti dikildi neler yapılır neler yapılmaz nelere dikkat edilecek falan anlatıldı ben de eve gittim ağrı kesici alıp yattım. Amaaaa gece pardon sabah saat 4te kanama başladı lıkır lıkır kan içiyor yattığım yerde hönk noluyoruz diye kalktım baktım yatak, yastık, ağzım, yüzüm falan komple kan içinde gittim dolaptan buz falan bulup soğuk kompres yaptım sabah 8 civarı geçti kanama. Ben de heh tamam geçti artık diye çektim soğuk kompresi küçük bir aksaklık dışında her şey yine mükemmel gidiyor gibi gözüküyordu taa ki öğlen 12.30 a kadar...

Şimdi çorbam geldi önüme (çorba dışında hemen hemen her şey yasak diyebiliriz meyvesuyu, çorba ve bebeklere verilen egzantrik sıvı pürelerle yaşıyorsunuz) tam içeceğim lanet olasıca yara yine kanamaya başladım yine soğuk kompres falan saat 4e kadar bekledim - ki bu 3 buçuk saat boyunca aralıksız kanadı- sonra dayanamayıp babamı aradım sağolsun o da hemen aldı beni hastaneye götürdü. Ve süpriiiz! dikiş sökülmüş! yeniden dikildi falan sonra ben eve geri döndüm, şimdi bu noktada ilk doktora söyleyecek pek çok şeyim var fakat yüzyüze görüşmemize saklıyorum... Ha bu arada tüm bunlar salı günü akşam üstü başladı bu dikişin sökülmesi geyiği de dün oldu. Neyse eve dönünce bebe bisküvisi olan akşam yemeğimi yiyip yattım bu sefer sorunsuz bir gece geçirdim neyse ki...

Şu anda iyiyim. Dikişler uslu uslu duruyor. Yanağımdaki öküz kadar şişlikte bir gelişme yok ama ağrı falan hiç yok (dün de yoktu). 1 hafta daha suratım balon gibi dolaşcakmışım... Olsun en azından ağrı,sızı,kanama vb yok! :W

yaaa böyle işte...

harmonium eşliğinde bunalım

2007-06-13T22:51:00.000+03:00

Dişimin ağrısı zarttı zurttu derken, hepten kafam karışmıştı harmonium başladı ben de yamuldum haliyle... bunalım takılıyorum ne güzel dimi? ben seviyorum bunalım takılmayı ya :W doom metalin lanetini göremedik daha ama gayet güzel depresyona sokuyor adamı, tavsiye ederim...

Blog Açma İşkenceleri!

2007-06-12T11:38:00.000+03:00

Dün hızlı bir giriş yaptım dolayısıyla bu blog u açmak için nelere katlandığımı pek anlatamadım size işte şimdi bu vazifemi yerine getiriyorum, maksat yeni blog açacakları karşılacakları zorluklara karşı uyarmak! Neyse...

Şimdi blogger.com adresine girdiğinizde her şey çok sevimli gözüküyor, bir de anlatmışlar ballandıra ballandıra blog açmak böyle kolay şöyle basit 3 adımda bitiveriyor falan diye hepsi yalan bilginiz olsun 3 adım kısmı doğru ama o 3 adım gerçekleşene kadar neler neler çekeceksiniz!

Adım 1: Hesap Oluşturun

Eğer gmail adresiniz varsa işiniz kolay bu adımı 20 sn kadar bir sürede tamamlayabilirsiniz fakat eğer yok ise önce google hesabı açmanız lazım. Bir de küstahça belirtilmiş e-posta adresinin altına zaten mevcut olmalıdır diye! Bu aşama bitince gerçek işkencenin olduğu sayfaya geçmeye hazırsınız demektir.

Adım 2: Blogunuzu İsimlendirin

Bir kere bu adımın sırf ismi bile yeter! Ne demek kardeşim blogunuzu isimlendirin blogumla aramda "naber george bugün işler nasıl!" tarzı dialoglar falan mı geçecek ki böyle bir adım var ayrıca onun bir adı var zaten: blog! yani blog deyince herkes aynı şeyi anlıyor zaten! Zaten karşınıza çıkan ilk kutucuk da aynı anafikiri benimsemiş; blog başlığı... Uygun bir başlık bulunca -ki dikkatinizi çekerim benim ki ...- blog adresi kısmına geçebilirsiniz şimdi bu gayet mantıklı bir kısım olmakla birlikte doldurulması en zor kısım!
Kendi elfçe adım, kendi elfçe soyadım, kendi elfçe sadece adım falan gibi şeyler bir yana dalgasına yazdığım pof, poff, blogişte gibi adresler bile alınmıştı gerisini siz düşünün sonunda kullanmış olduğum nickleri deneyim dedim onlardan da çok şükür bu tuttu! bu sancılı kısmı başarıyla atlattıysanız güvenlik kodunu yazıp en kolay kısma geçebilirsiniz.

Adım 3: Şablon Seçin

Bu zor adımları başarıyla atlatmanın bir ödülü olarak basit bir şekilde beğendiğiniz şablonu seçip blogunuzu aktifleştirebilirsiniz. Tebrikler!

Blogla ilgili söylemek istediklerim bu kadar mı? Tabii ki değil, bir kere yeni "gönderi" yazma kısmı çok bayık her taraf bembeyaz mail yollarken çıkan o mesaj yazılan yer var üstünde de klasik yazı boyutu falan şeyleri var, ortam hiç açmadı beni ben boşuna mı o kadar şablondu temaydı bilmemne seçtim!

Yaa blog açmak ve yazmak böyle meşakkatli ve zor bir yolculuktur işte...

P.S: Profil hazırlama işkencelerini de yazacaktım ama yoruldum...

Ben geldim...

2007-06-12T00:06:00.000+03:00

Ehem ehem, ben de "benim neyim eksik ben de blog alıcam kompleks yaptım!" nidalarıyla blog aldım demek isterdim ama hiç de öyle olmadı gayet canım sıkıldı ve bir arkadaşın önerisi üzerine blog açayım dedim.

Ben de artık sanal ortama açılıyorum!

Bu yazdıklarımda yer yerinden oynayacak, bildiklerimi anlatırsam Türkiye sallanır vb iddialarla yola çıkmış olmak isterdim (ister miydim?) lakin isteyen okur isteyen okumaz banane ben canı sıkılan bir insanım! felsefesiyle hareket ediyorum (ve edeceğim gibi görünüyor). Neyse ne diyeyim cümlemize hayırlı olsun (cümlemize derken kimi kastediyorum ki şu an itibari ile benden başka bu blogu bilen var sanki! birazdan o öneren arkadaşa linki vericem o bilicek bi de, cümlemizeymiş peh!).