Kimi insanlar aynanın karşısında saatlerce zaman geçirebilir, bense her aynaya baktığımda önce masumca saçımı düzeltir; 15. saniyeden sonra ise kendimi görmenin verdiği huzursuzlukla anlamsızca bir şeylere öfkelenmeye başlarım. Kendimden başkasına aşık olamayacağımı düşünürdüm eskiden, şimdi kendimden başkasından da nefret edemeyeceğimi düşünüyorum. (Birinin yerini öteki almadı, birbirini tamamlayan iki düşünce bunlar.)

Dünyaya karşı bu kadar nötr ve tepkisiz olmamın sebebini sanırım çözmeye başladım. Haddinden fazla diyalektik bir bünye benimki; her şey zıddıyla beraber var. Mesela yaşamayı sevmiyorum fakat ölmek fikri yaşamaktan daha sevimsiz. Ya da daha basit bir örnekle evde bunalıyorum ama dışarı çıkmaktan hoşlanmıyorum. Yalnızlığı seviyorum ama tek başımayken sıkılıyorum vs vs. Sağlıklı bir bünyede zıtlıklardan biri ötekine baskın gelir ve eylem gerçekleşir. Ben ise günlük hayatta pek kararsız biri olmamakla birlikte aslında bugüne kadar hiç gerçek bir karar vermedim sanırım.

Böyle işte. Biraz saçmaladım gibi ama neyse artık...