İstediklerimin hemen hemen hepsini elde edebilirim. Hatta isteklerimi değil "hayallerimi" gerçekleştirebilirim. Canım istedi diye bir dil öğrenmek, bir spora meraklanıp kursuna gitmek, bir müzik aletine ilgi duyup öğrenmek, bir ülkede uzun tatiller yapmak, istediğim şehirde okumak, istediğim oyunu hemen almak, istediğim bölümü okumak bunların hiç biri bana uzak şeyler değil, maddi/manevi pek çok şey elimin altında zevkimin gelmesi için hazırda bekliyor...

Ama benim "hayallerim" yok. Gelip geçen heveslerim; oynayıp sıkıldığım oyuncaklarım var sadece. İnsanlar dahil içimde hiçbir şeye karşı "sahiplenme" duygusu yok, bağlanmak, özlemek, ait olmak bunların hepsi bana yabancı. Özlemek ne demek bilmem, hırsın ne olduğunu anlayamam. Sevinçlerim, üzüntülerim tamamen sahte, üzerimde 2 günden fazla etkisi olan her şey büyük olay sayılır benim dünyamda.
"Kalıcılık" bir ütopya benim için. Böyle yaratılmış bir zihnim, bu sistemi korumak istercesine çalışan bir hafızam var; hemen her şeyi acımazsa silen, hatırlamama izin vermeyen, benim yerime "gereksiz" diye yaftalayıp yok eden... İstiyorum aslında bir şeylere ait olmayı ve bir şeylerin bana ait olmasını. Ancak bu isteğim de tüm diğer "isteklerim" gibi sadece vox nihili...

Sonsuza kadar bir hayalimin olması hayalini kurarak yaşayacağım sanırım...