Hayatımda ilk kez özledim. Özlediğim, insanlar değil, temsil ettikleri de değil, sadece eskiden hissettiğim gibi hissedebilmeyi özledim. Ruhumun en derinine işlenmiş depresif düşünceyle kavga etmeden var olabilen, rahatlık ve huzur duygusunu özledim. Bazen hiç bir şey yapmadan sadece mevcudiyetten kendimi güvende hissetmeyi özledim... Kalıcı olmayacağını daha doğrusu söz konusu "ben" olunca kalıcı olamayacağını zaten biliyordum, ama güzel geçmiş bir tatili özlediğim gibi özlüyorum yine de o dönemi. Hayatımın en güzel senesi asla değildi ama kesinlikle en yoğun yaşadığım senelerinden biriydi...

Neyse, hayattaki rollerimize geri dönme vaktimiz geldi.