Kafamda bir sürü şey var ama düşüncelerimi düzenleyemiyorum. Belki de ne düşünmem gerektiğini bilmediğim için böyle oluyor. Eskiden düşünüp hissetmezdim sonra hissedip düşünmez oldum şimdi ise ne düşünebiliyorum ne hissedebiliyorum. O korkunç iç kaoslarımdan birini yaşıyorum yine. Kelimelerle anlatamıyorum aslında ruh halimi. Mutsuz değilim, mutlu olmadığımı da biliyorum; bir şeylere üzgündüm ama artık onu da hissetmiyorum, iyi veya kötü hiç bir şey içimde en ufak bir kıpırtı yaratmıyor. Yaprak kıpırdamazken fırtına kopabilir mi?
Bu durumda ne yapabiliyorum peki, açıkçası elimden bir şey gelmiyor oturup fırtınanın durulmasını beklemekten başka. Gözlerim insanlara donuk bakarken içerden birisi avazı çıktığı kadar haykırıyor aslında, yüzlere gülümserken içimde bir tiksinti dalgası şahlanıyor. Yüzlerden, insanlardan, düşüncelerden her şeyden bıktım. Bıkkın ve yorgunum. Başlamadığım hayat yordu beni, umarım bir gün temelli pes ederim de dinlenip dinlenip hayatla kavga etmeyi bırakmış olurum...
P.S: Acaba Edvard Munch de bu tabloyu (bildiğim tek tablosu, sanırım en ünlüsü) yaparken benzer bi ruh hali içinde miydi?
