Artık bazı şeyleri konuşmaya karar verdim, aslında yanlış olur böyle söylemek; sükût etmeden önce son bir kez kelam etmeye karar verdim demeli. (çok osmanlıca oldu, evet) Ömrümde gerçekten kendimi açtığım, gerçekten yaklaştığım ve yaklaştırdığım o kadar az insan vardı ki bir tanesinden gelen ihanet yüzdeye vurunca çok fazla oluyor, tabiatiyle etkisi de pek uzun sürüyor. Ömrümde ilk ve son kez bir defaya mahsus "neden" diye soracağım çünkü bu sefer cevabı gerçekten merak ediyorum ve kendime getirdiğim hiç bir izahat tatmin edici değil. Akıl yürütmenin fayda etmediği durumda akılsızca hareket etmek, teslim olmak en doğrusu herhalde.

Umarım bu seferlik merak kediyi öldürmez...