İnsanın kendini incelemesi çok garip bi olay, değişik hissettiriyor; güzel mi yoksa kötü bir his mi karar veremedim ama ilginç olduğu kesin... Kendimi inceliyorum bu aralar, evet. Şunu fark ettim ki aslında hiç bir işe yaramıyorum, hiç bir yönümle. Hiç bir özelliğim yok demiyorum sadece hiç bir işe yaramadığımı fark ettim. Beni pek rahatsız etmiyor ama ne bileyim, bomboş yaşıyorum öyle... öbür türlü daha mı iyi olurdu merak ediyorum bazen. Her zaman zeki biri olduğuma inandım, hala da inanıyorum ama kendime dönüp baktığımda görüyorum ki vahşi, ehlileştirilmemiş bir zeka bu; ne bana ne başkasına faydası var hırçın, saldırgan... Beş para etmez yani... Zaten her zaman mualif, asla hiç bir şeyi kabullenmeyen bir yapıdayım, ters, aksi, daima isyankar. Böyle olunca da gerçekten bendeki zeka ne denli olursa olsun; ister ahmak olayım ister deha beş para etmiyor. Yontulmamış bir yapıdayım resmen, ilkel ve saldırgan bir entellektüel anlayışım var, bir o kadar da bencilce...

Bir de kendimle ilgili değil ama bir şey daha fark ettim. Artık doğa, evren, tanrı ne derseniz bilemem her şeyi eşit dağıtıyor sanki gerçekten... En azından şöyle bir gözlem yaptım ki; insanların "hissettiği" sıkıntılar aynı gibi gözüküyor. Sıkıntıların boyutları kesinlike farklı ona asla itiraz etmem ama kendi örneğimden yola çıkarsam çevremde benden çok daha zor ve sıkıntılı hayatları olan bir sürü insan görüyorum gıkları çıkmadan devam ediyorlar, bende ise ciddi anlamda sıkıntı daha az dayanma gücü ise çok ama çok daha düşük yani hissedilen değerlere gelince olay sanırım tüm insanlar aynı derecede sıkıntı hissediyor. Tam anlatamamış olabilirim derdimi ama neyse artık...

Bu gecelik bu kadar olsun...