aha yine ben, biliyorum alışkın değilsiniz beni buralarda bu kadar sık görmeye -kime konuşuyorsam artık- ama geliverdim öylesine sebepsiz, amaçsız. Zaten bu aralar genel olarak her şey sebepsiz ve amaçsız benim için. Hiç bir zaman öyle kolay heyecanlanıp basit şeylerle mutlu olan "mutluluğu ayrıntılarda yakalayan" (ögh) bir insan olmadım ama artık ciddi şekilde "ruhsuzlaştım" hiçbir şey heyecanlandırmaya yetmiyor beni adam gibi. Bezginlik, bıkmışlık, kaçıp kurtulma isteği var içimde sadece ne geleceğe dair bir planım, bir beklentim, bir umudum, bir hayalim var ne de geçmişe dönüp baktığımda anlam ifade eden şeyler. Tamamen boşlukta süzülüyorum şu anda, ama nasıl oluyorsa da aynı şekilde yaşamaya da devam ediyorum gerçi kendimi pek yaşıyor kabul edemem şu anda çünkü sadece var olan rutini devam ettiriyorum ne bedenen ne ruhen hiç bir "canlılık" durumu söz konusu değil. Aslında zihnimin dahi yavaş yavaş "öldüğünü" hissediyorum, giderek daha az düşünür hale geldim. Sanırım bunun temel sebebi çok yorulmuş olmam, her seferinde söylüyorum ne kadar yorgun olduğumu elime ne geçiyor peki? Hiç... Ama olsun, ben yine de söylemeye devam edeceğim elime bir şey geçmese de... Ve yine söylüyorum işte, yoruldum, hayattan bezdim kelimenin tam anlamıyla, depresiflik değil bu resmen "yaşamaktan sıkıldım". Her şey beni çok yordu yordukları oranda da sıktılar, aynı tas aynı hamam, aynı insanlarla aynı şeyler, aynı sinir olmalar, aynı gülmeler aynı aynı aynı... Bir farklılık şansım da yok, hoş olsa eminim ondan da sıkılırdım, yok bu hayat tatmin etmiyor beni, nasıl bir hayat tatmin ederdi onu da bilmiyorum. Hatta herhangi bir hayat beni tatmin edebilir mi ondan bile emin değilim. Emin olabildiğim tek şey var yorgunluğu, aynılığı falan filan bir kenara atarsak en öz ve en basit anlamıyla sade ve sadece... mutsuzum. Bu kadar evet, mutlu değilim. Olay bu, mutlu olmamamın sebebi bu saydıklarım ama sonuçta tek önemli olan mutlu muyum değil miyim sorusunun yanıtı. Eğer mutlu olsam ne kadar monoton ve sıkıcı bir hayatım olursa olsun, insanlardan ne kadar yorulmuş olmuşsam olayım şikayet etmezdim böyle değil mi? Soruyordum ya hani çok fazla mı şey istiyorum diye, cevabı kendim buldum, evet çok fazla şey istiyorum daha önce hep bu mutsuzluğun kaynağı olan şeylerden sadece birinden kurtulmak isterdim ama şimdi bütün olarak bakınca mutlu olmayı dilemek çok fazla, onlarca şeyden kurtulmayı istemek demek, bugüne kadar kaç kişi bunu hak etmiş de ben talep ediyorum ki mutluluğu... Neyse en iyisi haddini bilip yerine oturup, bomboş devam etmek herşeye ne kadar anlamsız olursa olsun, yapacak başka bir şey yok çünkü, varsa da ben bilmiyorum, zaten bilsem de denemek için çok yorgunum...