Yoruldum artık. Evet, cidden yoruldum hem de çok yoruldum. İnsanlardan yoruldum ben. Varlıkları beni yoruyor, sıkıldım, bıktım... Kurtulmak istiyorum ama adam gibi bir kurtuluş yolu da yok, insanlarla olmak ne kadar yıpratıcı, yorucu ve acı vericiyse hayatının bir parçası olan bir şeyden kurtulmaya çalışmak da bir o kadar zorlayıcı... Ama öyle veya böyle buna bir son vermem lazım; değişiyorum, çok değişiyorum fakat istemediğim yönde. Henüz işleri tersine çevirebilecek durumdayım o yüzden müdahale etmeliyim yoksa her şey için çok geç olacak, boğazıma kadar "insan"a batmış olacağım.
Çabuk alışırım heralde "yeni" hale de, sonuçta eskiye geri dönmeye çalışıyorum sadece, yeni bir şeyler yapmaya değil "yeni" dediğim "eski" aslında; değişimden pek hoşlanmıyorum, evet. Yalnız olmak benim doğamda var tam tersi şekilde yaşayamam ki, aksi takdirde onlarca insan içinde kendi kaybetmiş bir zavallıya dönüşürüm, ne "ben" kalır ne de o'na ait bir ipucu. Kendimi korumak için yapıyorum yani bunu, içgüdüsel, hayatta kalma mücadelesi bir nevi. Yeterince haklı bir sebep gibi gözüktü bana, haksız mıyım yoksa? Kendimi korumak istemek, olduğum gibi kalmayı istemek, çok fazla şey mi istemek aslında? İnsan doğasında değişim, benim doğamda ise durağanlık var. İnsan doğasında diğer insanlarla birlikte olma ihtiyacı benimkinde ise yalnızlık var. Ama eninde sonunda ben de insanım yani bunlar bende zıtlarıyla birlikte var; çok korkunç değil mi? Bence öyle, en azından benim için ziyadesiyle rahatsızlık verici bir durum...

Neyse, yazmayı planlamıyodum aslında bir anda esti yazdım...